INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel
 

 Fifty shades of green [&Alec Belikov]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyzo jun 28, 2015 5:59 pm


Het was gaf haar eigenlijk wel een beetje de kriebels, zo alleen midden in een bos dat ze niet kende terwijl iedereen vredig aan het slapen was. Het was ondertussen al rond middernacht als ze zo zou moeten raden hoe laat het was. Iedereen lag lekker knus in hun warm bedje, veilig binnen de muren van hun kamer. Of nou ja, bijna iedereen. Alexandra was er zeker van dat zo hier en daar mensen waren die niet konden slapen, of niet wilden slapen zodat ze met wie dan ook konden samenkomen. Daar was zijzelf eigenlijk ook wel een deel van. Alexandra was dan niet op zoek naar iemand maar zelf wou ze niet slapen, kon ze niet slapen. Deze plek was nog altijd erg vreemd voor haar. Natuurlijk was dat geen wonder sinds dit pas haar tweede dag hier was. Daarom was ze nu buiten, tussen de bomen in de plaats dan in haar kamer. Eerst had ze gewoon niet willen slapen op de vreemde plek. Het was niet alsof er iets mis was met haar kamer, nee ze had die voorlopig nog voor zichzelf en het was warm en had een bed. Iets waar ze eigenlijk al blij mee was. Het was ook niet de ligging, want haar kamer zat tussen twee andere, rustige kamers wat betekende dat er niet te veel lawaai was. Het was eerder het feit dat haar kamer hier was. Hier met allemaal vreemden, op een plek die nog vreemder was. Haar hele leven was ze een freak geweest, is ze al een freak. En nu was ze niet alleen. Natuurlijk had ze altijd geweten dat ze niet de enige was, heck ze was zelfs andere mutanten tegengekomen. Maar er was toch wel een verschil tussen weten en ze af en toe zien en er tussen leven. En het feit dat een mutatie hebben normaal was zat haar ook dwars. Natuurlijk was er niets mis mee, maar alles was zo vredig, zo perfect zelfs. En perfecte dingen bestaan niet, gebeuren niet. Ze hoorde hier gewoon niet thuis, en haar idee om hier weg te gaan spookte nog altijd in haar hoofd rond. After all, wat moest een Australisch weesje dat nooit gewild was en van ranch naar ranch sprong nou op zo een chique plek?

&Alec Belikov
Terug naar boven Ga naar beneden
Alec Belikov
Alec Belikov
Deceased
Aantal berichten : 111
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptydi jun 30, 2015 2:13 pm

With the beast inside,
there's nowhere we can hide
 

Het was vreemd voor hem om weer eens een keer s'nachts uit zijn bed te komen en een rondje te maken. Niet dat hij echt zelf wilde, maar hij kon niet anders. De demonen in zijn lichaam moesten er vannacht uit. Niet voor altijd natuurlijk, maar voor een korte paar minuten; misschien ook wel iets langer. Dat moest hij dan nog even zien. Het bos lag niet ver van de slaapkamers af, en hij kon het ook al zien van uit het raam van zijn slaapkamer. Dat gaf hem eigenlijk altijd een fijn gevoel. De bossen. Meestal was het rond deze tijd in de nacht altijd muisstil daar, en kon je de bomen zelf horen kraken van de wind. Hij vond dan altijd dat de bomen hem aan het uit lachen waren, of dat ze met elkaar aan het praten waren in een taal die mensen en mutanten niet konden begrijpen. Maar ja, zoals mensen en mutanten bomen niet konden begrijpen; konden mensen en bomen Alec niet begrijpen. Voor al niet als hij op het punt stond een paar demonen los te laten en even de vrijheid ging geven die ze verdiende.

Terwijl hij gewoon in de zomer kleren liep die hij die dag ook aan heeft gehad, liep hij toch wel in een goed tempo naar het bos toe. Hij voelde hoe zijn demonen er al zelf uit wilde komen, Alec had er dan ook echt wel flink moeite mee om ze binnen te houden. Hij hoopte dat hij ver genoeg was in het bos om ongezien een demon los te laten. Hij stopte met lopen en richtte zijn volledige aandacht op het water van het meer. Het was een vrij open plek, maar s'nachts was ook wel best griezelig. Voor al als er een paar demonen over het water heen gaan. Alec liet er zeker drie demonen uit zijn lichaam die het meeste hadden lopen vechten in zijn lichaam. Het was een wonder dat er niet meer dan drie mee gingen. Nou ja, het was ook wel zo dat hij er wel controle over had. Twee van de drie demonen waren vrij klein en niet zo sterk. Maar doordat de derde nog al groot was, waren de andere twee wel de hele tijd in de buurt bij de grote. De demonen zweefde boven het water en wachtte op zijn teken tot ze verder mochten zweven over het water; en eventueel in iemand anders zijn of haar lichaam.

Voor de zekerheid keek Alec even om zich heen. Hij kon niemand zien, en dus had hij zo'n gevoel dat hij helemaal alleen was op de oever van het meer. Alec knikte kort naar de drie demonen en vrijwel direct vlogen ze de lucht in. Hij hield er nog steeds controle over zodat de demonen niet ergens anders heen gingen. Het was zwaar en moeilijk, maar er was verder niks aan te doen. Terwijl hij toe keek hoe de drie demonen het leven van de oever planten op zoog en weer verder over het water heen gingen; was Alec nog wel aan het vechten tegen zijn woede aanvallen. De bijwerkingen van demonen in zijn lichaam had zo zijn gevolgen van woede aanvallen.
Doordat Alec wat achter zich hoorde ritselen beval hij de demonen om te stoppen met rondvliegen. Dat was nog niet gelijk zoveel moeite dan dat hij de demonen weer terug bracht in zijn lichaam. Met zijn demonen nog in de lucht zwevend keek hij even achterom. Hij keek vrij boos omdat hij nu niet echt zin had om iemand te leren kennen of dat iemand zijn demonen zag.



TAG: Alexandra  
 NOTES:

Terug naar boven Ga naar beneden
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptydi jun 30, 2015 2:53 pm

Ze had haar armen ondertussen al over elkaar heen geslagen, of het tegen de rillingen die af en toe over haar heen gingen of het zachte briesje dat zich tussen de bomen doordrong was wist ze niet. Het was eigenlijk niet eens rustgevend of warmte brengend. Maar de actie had vanzelf plaats gevonden en zo bleven haar armen dan ook. Eigenlijk wist ze niet wat ze hier deed. Natuurlijk was ze buiten gegaan omdat haar kamer alles behalve goed aanvoelde, maar waarom het bos? Waarom een onbekende plek waar ze alleen zou zijn tussen de krakende takken en het geritsel van dieren. Alexandra had niets tegen dieren of de natuur, nee ze hield ervan, zelfs in de nacht. Maar horrormovies of thrillers, nee dat was iets anders. Die gaven haar de kriebels en rillingen die haar hele lichaam deden beven op momenten. Dus waarom ze nou net in een typische horroscene was gelopen wist ze niet. Natuurlijk was het niet alsof ze doodsbang was, nee ze had genoeg meegemaakt om angsten te onderdrukken, maar haar keuze was zeker wat onverwacht. Dat was de reden dat om de zoveel tijd haar lichaam bijna een sprongetje maakte zodra er iets hards dicht bij haar kraakte. Natuurlijk was er nooit iets, misschien wel een klein diertje, maar nooit iets dat haar kwaad kon doen. Toch kon ze haar reactie niet helemaal onder controle houden, en al zeker nu dat er niemand in de buurt was en ze zich dus niet extra sterk voordeed. Met nog een blik van links naar rechts en terug stapte Alexx weer verder terwijl er af en toe iets zachtjes onder haar voeten kraakte.

Hoe ze in deze situatie was gekomen wist ze niet. Het ene moment liepen er nog rillingen over haar ruggengraat bij een luid gekraak dat blijkbaar haar eigen voet had gemaakt, en nu stond ze bij een meer met een jongen die niet al te blij keek en een stel dingen die haar ook een rilling of twee gaven. Niet zeker wat te doen liet ze haar armen zachtjes naast zich vallen en de positie verlaten die haar een tijdje geleden een beetje een veilig gevoel gaven. Alexandra wist niet hoe ze nu moest reageren. Moest ze direct weglopen en doen alsof ze dit nooit had gezien, of moest ze blijven staan? Uiteindelijk koos ze dan maar de tweede optie en bleef ze op haar plek staan. Maar natuurlijk nu dat er iemand anders was toonde ze de rillingen niet die ondertussen weg gegaan waren. Nee, in de plaats duwde ze het lichte angstgevoel dat eerder nog door haar aderen had gevloeid weg en bleef. In de plaats kwam niets behalve een leegte, eentje dat werd gevuld met zo veel mogelijk moed terwijl haar ogen op de onbekende jongen bleven. Normaal was Alexx één van die personen die ondertussen neer zou hebben gekeken en helemaal geen oogcontact zou maken. Maar het was laat en het feit dat dit een onbekende plek was en de jongen zijn blik maakte haar alles behalve onzeker op het moment. Het was niet alsof ze naar oogcontact zocht, maar wegkruipen deed ze ook niet. In de plaats zette ze wat meer gewicht op haar rechterbeen waardoor haar heup ene beetje meer uitstak en kruiste ze haar armen, dit keer niet voor warmte of tegen de kriebels maar als iets dat haar sterker maakte sinds haar kleine en magere gestalte dat niet zou doen. Stil wachtte ze af op wat de jongen zou doen terwijl ze nog steeds op de rare dingen lette, niet zeker of ze gevaarlijk waren en zo ja of dat ze meer zou moeten uitkijken voor de jongen of de dingen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Alec Belikov
Alec Belikov
Deceased
Aantal berichten : 111
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptywo jul 01, 2015 1:29 pm

With the beast inside,
there's nowhere we can hide
 

Het feit dat er nu rust was in zijn lichaam zorgde voor een hele opluchting. Voor al omdat er een krachtige demon uit zijn lichaam was, en twee die bij hem bijna geen schade leverde. De demonen zelf vonden het ook wel eens fijn om de wereld wat toe te takelen en wat meer dode organismen te brengen. Normaal zou hij het erg vinden dat hij organismen dood maakte, of dat hij demonen uit zijn lichaam vrij liet gaan. Maar nu, wanneer het nacht was; kon je hem maar beter niet aantreffen. Of verstoren, terwijl hij bezig was met demonen onder controle te krijgen.
Terwijl de demonen over het water zweefde en oever planten lieten sterven keek hij rustig toe. Alec had zijn emoties uitgezet en voelde niks voor de planten die dood gingen. Wat moest hij er dan aan doen? De demonen bevelen om in de plant te gaan zitten en de plant vleesetend maken? Daar had hij nu ook weer geen zin in.

Alec had iets gehoord achter hem, en dat beviel hem al niet. Wie hem nu zou storen terwijl hij drie demonen buiten zijn lichaam had, zou echt gek zijn. Het gevolg zou worden dat iemand nachtmerries en eventueel trauma's zou hebben. Niet dat het hem nu veel kan schelen. Hij kon er toch niks aan doen dat iemand trauma's of nachtmerries zou krijgen. Het waren toch zijn demonen die al het werk deden, hij niet. Alec kon alleen de pijn minderen om de demonen uit iemands lichaam te halen, ook al koste dat voor hem meer moeite. En hij was nou niet echt in de mood om een demon uit iemands lichaam te halen. Met een nogal boos gezicht keek hij wie er aan kwam. De meid met zwarte haren stonden eerst even met armen over elkaar heen. Zijn demonen waren al achter hem gegaan, voor het geval dat de meid wat tegen hem gaat doen. Niet dat ze veel kon doen, nu hij drie demonen achter hem had. Al snel liet de meid haar armen naast haar heen vallen. De meid bleef staan op de plek waar ze stond, en maakte ook geen bewegingen om weg te gaan. Alec trok een wenkbrauw op. Hij had serieus geen idee wat hij met de meid aan moest. De meid ging wat zelfverzekerder staan, om meer gewicht op haar rechterbeen te zette zodat haar heup uitstak en haar armen weer over elkaar heen waren. Vervolgens ging Alec met zijn ene hand door zijn zwarte krulletjes haar en schudde grijnzend zijn hoofd. Hij wist niet of hij de demonen lang onder controle wist te houden nu ze buiten zijn lichaam waren én er een meid voor hem stond; die geen bewegingen toonde om weg te gaan. “Ik denk niet dat niet de juiste plek is om voor iemand zoals jij hier te zijn,” sprak hij tegen de meid. Het klonk niet boos, maar eerder als waarschuwing. Het boeide hem dan misschien dat de meid een kans kreeg om een demon in haar lichaam te krijgen, maar hij zou zijn demonen dan weer teleurstellen als hij ze eruit moest halen.

Alec draaide zich weer met de rug toe naar de meid zodat hij de demonen in zijn gedachte kon vertellen om vrij te gaan rond zweven, zonder dat ze de meid aan zouden raken. Niet dat demonen echt goed naar hem zouden luisteren, maar het was het proberen waard. De demonen begonnen weer over het meer te zweven en de lucht boven het water voelde wat warmer aan dan de zomerse temperaturen. Hij wist niet of de meid problemen mee had dat de temperatuur wat warmer was of dat er planten rondom de oever van het meer dood gingen. Hij kon er immers ook niks aan doen, dat was gewoon wat demonen deden. Hij keek over zijn schouder en zag dat de meid er nog steeds stond, nog steeds op de zelfde plek. Alec zuchtte kort en richtte toen zijn aandacht weer op de zwevende demonen. Hij wist niet of de meid nog wat zou zeggen, maar hij wachtte gewoon rustig af.



TAG: Alexandra  
 NOTES:

Terug naar boven Ga naar beneden
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptywo jul 01, 2015 1:56 pm


Haar blik bleef van de jongen naar de dingen gaan, zo rustig mogelijk afwachtend wat er zou gebeuren. Maar angst toonde ze niet. Nee, ondanks het feit dat die rare dingen haar toch wel ene beetje de kriebels gaven bleef ze gewoon dapper staan. Toch kon ze het niet helpen om op te merken hoe dit precies een scene zou kunnen zijn uit één van die horror films waar ze zo een hekel aan had. Nieuw en eenzaam meisje komt in het midden van de nacht bij een meer met afgestorven planten waar een mysterieuze jongen staat die voor zover zij weet een seriemoordenaar zou kunnen samen met zijn rare dingen die eruit zagen als iets uit je nachtmerries. Yep, dat is zeker het scenario voor een creepy movie. Toch leek er niet te gebeuren. Zij bleef daar staan en de jongen bleef haar aankijken met een opgetrokken wenkbrauw terwijl die rare dingen ook niet bewogen. En Alexandra, nou zijzelf had ook geen idee wat te doen. Misschien moest ze wel gewoon weggaan? Nou ja, dat is dan tot de jongen zijn mond open deed en haar waarschuwde om vervolgens zijn rug naar haar toe te keren. Iets in zijn woorden deden haar blijven staan. Ze wist niet of dat een belediging was geweest of niet, en ze wou er eigenlijk wel achterkomen. Toch beet ze de vraag even terug toen de dingen weer begonnen te bewegen. Het was duidelijk dat ze iets te maken hadden met de jongen, al wist ze niet wat. Toch kon ze de felle blauwe kleur even door haar ogen voelen flitsen terwijl haar blik even op de rug van de jongen viel. Het was duidelijk dat hij controle had over de dingen, iets dat Alexandra zou kunnen overnemen als ze hem aanraakte en hij iets met de dingen aan het doen was. Toch zou ze dat niet doen, want hoe dan ook, die creepy dingen gaven haar nog steeds de kriebels. Maar nu dat ze aan het bewegen waren en niet op haar afgingen bleef haar blik wel op de rug van de jongen, al hield ze die dingen wel nog steeds in de gaten. “Oh yeah? En wat voor iemand ben ik dan?” Haar wenkbrauw bewoog vanzelf ene beetje omhoog terwijl ze een beetje anders ging staan, leunend op haar ander been. Daarnaast deed ze geen aanstalten meer om te bewegen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Alec Belikov
Alec Belikov
Deceased
Aantal berichten : 111
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyvr jul 03, 2015 5:34 pm

With the beast inside,
there's nowhere we can hide
 

Hoe de demonen zomaar in iemands lichaam zouden kunnen betreden waren allerlei verschillende soorten verklaringen voor. Sommige mensen beweerden zelfs dat ze demonen bezaten, maar dat was altijd maar een leugen om aandacht te krijgen van andere mensen of van God. God was niet echt, terwijl Alec mensen niet oordeelde als ze wel geloofde. Iets wat echt was, waren demonen. Demonen die hij of een andere mutant met demonische krachten kon oproepen op de manier die ze zelf wilde. Alec was daarin heel simpel, hij kon ze met zijn gedachte en met een aanraking demonen open de wereld in brengen. En wat was hij blij dat hij dat kon doen. Alleen de woede aanvallen waren echt een groot nadeel. Een nadeel waar hij niks aan kon doen.

De meid die achter hem stond en zelfvertrouwen uitstraalde had geen woord tegen hem gezegd. Hij had ook niks tegen haar gezegd, tot dat het wel te lang duurde tot de meid tegen hem ging praten of weg zou gaan lopen. Alec waarschuwde de meid dat dit geen plek en tijd was voor een meid zoals haar. De demonen voor zijn neus werden wel gespannen omdat de meid achter hem stond. Hij wist dat de demonen aller drie tegelijk haar lichaam wilde bezeten. Maar Alec liet niets merken naar de meid toe wat de demonen wilde. En wat hij eigenlijk ook wel wilde. In plaats van zijn wil baas te laten worden dwong hij de demonen om weer te gaan zweven over het meer.
Alec voelde de ogen van de meid door zijn rug heen. Ze stond er nog steeds, en was nog steeds niet weg gelopen. Zelfs niet na zijn waarschuwing. Hij keek even met toegeknepen ogen naar de meid. Haar wenkbrauwen bewogen een beetje omhoog terwijl ze sprak:“Oh yeah? En wat voor iemand ben ik dan?” Vervolgens ging ze even wat anders staan. Hij rolde even met zijn ogen. Wat moest hij met deze meid? Dacht ze nou serieus dat ze veilig was terwijl demonen over het meer zweefden?

Alec draaide zich vervolgens dan ook om. “Je bent iemand die denkt dat je sterk en veilig genoeg bent om hier te blijven, terwijl de angst wel in je schoenen loopt,” zei hij, niet boos of vrolijk. Eerder zei hij wat de rest van de demonen in zijn lichaam dachten. Hij dacht het ook wel, maar eerder vaagjes. Nu hij ook een beter de meid bekeek. Ze had zwart tot donkerbruin haar. En ze zag er ook wel erg jong uit. Sowieso jonger dan hij was. “Als ik het fout heb zeg je het maar. En als je het wil ontkennen is dat ook goed, maar iedereen is bang voor demonen,” sprak hij kalm, waarna hij zich weer omdraaide omdat de drie demonen er snel aan kwamen. In plaats dat Alec de demonen door liet gaan naar de meid, zei hij maar tegen ze dat ze in het water moesten gaan. Water hielp tegen de demonen. Ze zijn immers recht opgeroepen uit zijn lichaam, wat iemand ook wel hel kon noemen. Zo warm van dat vuur in zijn lichaam wat er uit gehaald kon worden door een vuur demon. Maar dat was veel te veel werk. En nu de demonen ook onder water zijn gegaan en misschien een vis of zo gaan bezeten, konden hij en de meid even een gesprek hebben waarom zij hier naar toe is gegaan.
Hij draaide zich weer om en zuchtte even. Demonen waren veel te veel werk om binnen of bezig te houden.



TAG: Alexandra  
 NOTES:

Terug naar boven Ga naar beneden
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyvr jul 03, 2015 6:29 pm

Nou, haar woorden hadden een reactie gekregen, dat was zeker. Maar wat voor reactie wist ze niet, al dat ze wist was dat de jongen nu weer naar haar toegedraaid stond terwijl de dingen nog steeds rondzweefden. ‘sterk en veilig, angst wel in je schoenen loopt…’ Okay, die woorden deden haar even nadenken. Nadenkend beet ze op haar lip terwijl ze nog steeds even sterk stil bleef staan. Alexandra wist eerlijk gezegd niet zeker hoe ze nu moest reageren. Natuurlijk waren zijn woorden niet waar, ten minste voor een deel. Nee, ze dacht helemaal niet dat ze sterk was, heck ze wist hoe zwak ze was. En veilig…nope ze wist heus wel dat als de jongen haar wat aan wou doen dat hij het zonder moeite zou kunnen doen, met of zonder die dingen. Niet dat ze geen gevecht op zou zetten en het zou waarschijnlijk wel wat moeite kosten maar toch, hij was ene stuk groter en duidelijk toch wel ene beetje ouder terwijl zijzelf niet de grootste was en best mager. Daarom bleef ze hem gewoon aankijken terwijl de volgende woorden over zijn lippen rolde en hij zich wegdraaide. “Hmm, demonen, allright.” Nou, nu wist ze wel wat het waren, maar gerustellend was het niet. Toch liet ze de angst geen come-back maken en werd het weer weggeduwd terwijl de dingen onderwater verdwenen. “Your wrong by the way. Ik denk helemaal niet dat ik sterk ben, ik ben niet zwak maar ook lang niet de sterkste. Daarnaast is het duidelijk dat ik niet veilig ben, heck, ik ben in een onbekend bos met een Russische vreemde die evengoed een seriemoordenaar zou kunnen zijn.” Okay, dat kon misschien een beetje vergezocht zijn, hij zou hier niet zijn als hij niet veilig was, toch? Toch kon ze het beetje onaangename gevoel dat van hem afkwam niet negeren. Er was iets aan hem dat ‘gevaarlijk’ zei. “En bang zijn, nou ik ben niet doodsbang maar die…demonen geven me wel de kriebels, maar super bang zijn…nope.” De ‘p’ popte zachtjes bij het laatste woord. Niet iets dat ze expres deed of waar ze op lette, gewoon iets dat gebeurde. Even gingen haar bruine ogen over de onbekende jongen gaan. Niet zozeer lettend op zijn uiterlijk maar meer op zijn houding en om te zien hoe goed ze hem kon lezen, iets dat ze over de jaren had leren doen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Alec Belikov
Alec Belikov
Deceased
Aantal berichten : 111
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyza jul 04, 2015 4:21 pm

With the beast inside,
there's nowhere we can hide
 

Het humeur van Alec was nu al niet zo te best, en dan moest hij ook nog even een gesprek gaan houden met een meid die geen idee had met wie ze te maken had. Hij was een killer, en hij was er dan ook wel trots op. Hij was sowieso een killer met genoeg demonen in zijn lichaam was hem dan eigenlijk nog veel gevaarlijker zou maken. Demonen waren al beesten waar je liever niet in aanraking wil komen, maar dan dat deze meid een gesprek wilde vormen met iemand die demonen bezat en ze kon dwingen wat te gaan doen. Voor de veiligheid voor de meid, waar hij liever niet een gesprek mee wilde vormen, had hij de demonen de vrijheid gegeven om onder water te gaan. Wie weet wat de demonen gingen doen onder water. Misschien zouden ze in een vis gaan en word die vis vleesetend of er ontstaat iets anders duivels. Het eind resultaat zou altijd het zelfde zijn, het organisme gaat dood of krijgt ernstige trauma's of nachtmerries. Daar zullen ze ook wel aan dood gaan.

Alec had antwoord gegeven op de vraag van de meid. Hij dacht dat hij wel gelijk had, en dat tja als hij dat niet had dan zou de meid het ontkennen óf hij had het gewoon fout. Maar zijn gevoel zei hem wel dat het klopte. De meid herhaalde zijn woorden van de demonen, waarna hij zich toen had omgedraaid. “Your wrong by the way. Ik denk helemaal niet dat ik sterk ben, ik ben niet zwak maar ook lang niet de sterkste. Daarnaast is het duidelijk dat ik niet veilig ben, heck, ik ben in een onbekend bos met een Russische vreemde die evengoed een seriemoordernaar zou kunnen zijn,” sprak ze tegen hem. Door haar woorden draaide hij zich weer om naar haar toe. Ze had wel gelijk op de manier hoe ze dat aan hem had uitgelegd. En ze had sowieso gelijk over het seriemoordernaar gedeelte. Hij had tevens best wel veel mensen vermoord in Rusland, en toen was hij nog maar twaalf of zo. Hij had er geen spijt van dat hij dat had gedaan. Het was juist goed, want zelfs zijn eigen moeder had hem geholpen. Hem geholpen zijn bloed eigen vader te vermoorden en zijn bende. Wat hij er van over heeft gehouden in zijn mutatie voor demonen en bliksem. Alec zag zijn mutatie dan als een soort trofee waar hij de baas over moest zijn.

“En bang zijn, nou ik ben niet doodsbang maar die… demonen geven me wel de kriebels, maar super bang zijn …nope,” vervolgde ze, waarbij een grijns op zijn gezicht verscheen. Wie dacht deze meid dat ze was? Dat ze hem even goed kon uitleggen dat hij het helemaal fout had? Want uiteindelijk had hij toch wel gelijk. Ze was bang voor de demonen, misschien niet doodsbang maar wel bang genoeg. En sterk was ze wel, want ze was niet zwak en ook niet de sterkste; en dat was ook precies wat hij tegen haar had gezegd alleen dan wat korter en duidelijker. En veilig… ja, veilig was een te groot woord voor nu. “Ik heb ook niet gezegd dat je de sterkste was, maar wel sterk. En ik heb ook niet gezegd dat je doodsbang bent, maar wel bang genoeg voor kriebels,” zei hij, terwijl hij zijn handen in zijn zakken deed en een stap naar haar toe deed. “By the way, ik ben net geen seriemoordernaar, maar ik heb wel genoeg mensen vermoord; maar dat is lang geleden,” zei hij kalm met een klein lachje op de achtergrond van zijn stem. De demonen waren dan misschien wel weg achter hem, maar Alec kon ook wel eng genoeg zijn zonder. Hij kon zelfs haar ergste nachtmerrie worden als het moest. Maar dat zou hij niet doen, niet zolang ze niet een belofte breekt. Alec was immers een man van zijn woord, en een leugen zou er niet snel uit komen. “Dit bos kan echt eng zijn, voor al in de nacht. Dus wat doe jij hier zo alleen?” vroeg hij kalm en vriendelijk aan de meid.



TAG: Alexandra  
 NOTES:

Terug naar boven Ga naar beneden
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyza jul 04, 2015 4:58 pm

De grijns die op de jongen zijn gezicht kwam leek een beetje misplaatst. Misschien was het de omgeving of het feit dat er nog geen 10 meter verderop ene stel demonen onderwater waren… demonen…. Dat zal nog wat tijd nodig om hebben om gewend aan te raken. Maar ja, terug naar de grijns, het kon even goed ook zijn omdat de jongen iets donkers uitstraalde. Stil haalde Alexandra even een hand door haar lange haren terwijl ze stil naar zijn woorden luisterde. Haar ogen bleven op de onbekende jongen gericht terwijl zijn handen naar zijn zakken gingen en hij een stap in haar richting zette. Direct kon Alexx een rilling voelen aankomen, eentje dat ze direct onderdrukte. Ze was al niet iemand die anderen vertrouwde en zijn woorden gaven haar alleen maar meer redenen om hem te wantrouwen. Toch bleef ze dapper staan, zelfs toen hij haar vertelde over het bloed at op zijn handen zat. Alweer ging er een rilling over haar ruggengraat, eentje dat ze niet kon onderdrukken maar die wel erg klein was, zo klein dat ze hem zelf amper merkte. Er was iets in de toon van zijn stem dat alleen maar hielp bij de donkere uitstraling die hij bezat. “Well, everyone does certain things at certain times.” Dat was iets dat Alexx uit eigen ervaring wist, hoe veel spijt ze er ook over had. Al zou ze het opnieuw doen als dat moest. Wat ze hier in het bos deed? Nou… Nadenkend kantelde ze haar hoofd ene beetje schuin, een tik die ze zelf niet eens door had. “Hmm, nou ik ben nieuw hier en nou ja, ik blijf niet echt lang op dezelfde plek. Daarnaast ben ik niet bepaald iemand die het zich gemakkelijk maakt op plekken, zeker niet een plek zoals hier. Dit lijkt hier allemaal te perfect, and perfect things don’t happen in life, especially not with people like me. Dus ik ging gewoon voor een wandeling i guess..” Op het einde kwam het er wat meer als een mompel uit. “I vy?(En jij?) Wat doe jij hier in het midden van dit..” Even keek ze om zich heen. “’enge’ bos? Aan het wachten op onschuldige meisjes die niet weten wat er aan de hand is?” Nu had ze hem zelfs een kleine grijns. Ze had niet eens door dat er wat Russisch van haar tong was afgegleden. Het Russische accent bracht gewoon wat herinneringen naar boven die ze nu voor een tijdje onderdrukt had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Alec Belikov
Alec Belikov
Deceased
Aantal berichten : 111
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptydo jul 09, 2015 6:51 pm

With the beast inside,
there's nowhere we can hide
 

Alec vond het niet geweldig dat hij bloed aan zijn handen had, maar het was zijn vaders eigen schuld geweest. Hij had het verdiend om vermoord te worden, en er was tenminste een klootzak minder op de wereld. Nou ja, eigenlijk wel meer de hele bende van zijn vader bestond uit klootzakken dus ja. Het feit dat hij het had verteld aan een meid die al bang was van zijn demonen was een heel wonder. Hij had het eigenlijk nooit van zichzelf verwacht dat hij het tegen iemand zou vertellen. Ook al zou het sowieso wel een keer gebeuren. Misschien zou zijn geheim wel via de roddels naar buiten komen, wist hij veel. Als dat zou gebeuren dan zou het de schuld zijn van de meid voor hem, niet dat hij haar zou judgen; want ja, het kon ook gewoon iemand zijn die zich aan het verstoppen was in de bosjes.

Uit de woorden van de meid bleek dat ze ervaring had met bepaalde dingen doen in bepaalde tijden. Het was jammer dat hij de ervaring moest aan horen van de meid, maar toch voelde hij zich er niet schuldig over. Hij voelde ook geen spijt voor de meid dat zij ervaringen had in bepaalde dingen doen op bepaalde tijd. Sterker nog het was bij hem juist dat hij wilde weten wat de ervaringen van de meid waren. Maar toch vond hij dat hij niet de persoon was die dat aan de meid moest vragen. Misschien zou zij zelf de ervaring met hem delen, zoals hij zijn ervaring heeft gedeeld met haar.
Om nog maar even van onderwerp te veranderen, vroeg hij aan haar wat ze deed in het bos op dit tijdstip. Alec vond het nog steeds maar raar dat een meid, zoals haar, in het bos was. Op tijdstippen zoals dit kon het nog al gevaarlijk zijn. De meid kantelde haar hoofd een beetje en sprak:“Hmm, nou ik ben hier en nou ja, ik blijf niet echt lang op dezelfde plek. Daarnaast ben ik niet bepaald iemand die het zich gemakkelijk maakt op plekken, zeker niet een plek zoals hier. Dit lijkt hier allemaal te perfect, and perfect things don't happen in life, especially not with people like me. Dus ik ging gewoon voor een wandeling I guess...” Na een heel verhaal kwam toch eindelijk het antwoord waar Alec op had staan wachten. Ze was gewoon voor een wandeling gegaan. Logisch, toch? Het is ook normaal om s'nachts naar een bos te gaan waar demonen rond zweefden. Maar wie was hij om haar te gaan judgen? “I vy? Wat doe jij hier in het midden van dit...” vroeg de meid, waarna ze even om zich heen keek en vervolgde. “'Enge' bos? Aan het wachten op onschuldige meisjes die niet weten wat er aan de hand is?” Waarna een kleine grijns op haar gezicht kwam. Hij had deze vraag zien aan komen, maar eigenlijk vond hij het ook best wel duidelijk. Hij was degene die de demonen uit zijn lichaam had gehaald, en daarna hadden gezegd om onder water te gaan. Wat was daar niet duidelijk aan? Hij moest gewoon zijn demonen even eruit halen. Maar doordat de meid toch wel wat in het Russisch had gezegd, waardoor hij best wel even onder de indruk was van de meid, moest hij wel even antwoorden. “Ja, ik ben aan het wachten op onschuldige meisjes die niet weten wat er aan de hand is,” zei hij als antwoord om de meid tevreden te stellen. Niet dat het echt zo was, maar het was wat zij er zelf van had gemaakt. “Maar stiekem ben ik gewoon hier om de demonen wat vrijheid te geven,” sprak hij kalmpjes. Er was in zijn kalme stem ook wel te horen dat hij nieuwsgierig was wie de meid was. Hij ontmoet namelijk niet elke dag een Rus, ook al twijfelde hij wel of zij echt een Rus was of gewoon Russisch kon praten. Alec deed nog een stap naar de meid toe, niet als dreigement of zo, maar uit nieuwsgierigheid. “Hoe kun jij Russisch?” vroeg hij uit volle nieuwsgierigheid.  



TAG: Alexandra  
 NOTES:

Terug naar boven Ga naar beneden
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptydo jul 09, 2015 10:42 pm

Ze wist dat zijn antwoord niet echt was, of ten minste de eerste. Want kom op nou, welke creep zou er nou in een bos staan wachten tot één of ander meisje ineens langs zou komen lopen. Natuurlijk had hij wel het hele 'i'm a dark person and i've killed people' vibe going on maar toch, een creep leek hij niet. Nee, in de plaats was hij hier voor die...demonen. Yep, dat zal nog wat tijd nodig hebben om gewend aan te raken. Demonen zijn echt. Who knew? Even viel haar blik op het water. Ze wad eigenlijk wel een beetje benieuwd hoe dat hele demonen ding werkte. Wat zouden ze doen? Zweefden ze de hele tijd rond of niet? Wat gebeurde er als er één in je kwam, als dat zelfs mogelijk was? Dat en nog meer vragen. Toch hield Alexandra haar nieuwsgierigheid in bedwang en vroeg ze geen één van de vragen. Al dat ze deed was terugkijken naar de jongen toen ze hem weer zag bewegen. Hij was nog een stap dichterbij gekomen en had haar gevraagd over Russisch praten. Alexx was direct in de war. Hoezo Russisch? Hoezo wist hij dat ze dat kon spreken? Alexx snapte het niet. Stil dacht ze terug aan wat ze had gezegd. Niets bijzonders toch? Ze had geantwoord op een stel vragen, en dan gevraagd wat hij hier deed. Snel speelde ze elk woord dat ze had gezegd weer door haar hoofd. En pas toen ze woord na woord ging had ze door waar de vraag vandaan kwam. "Alweer Alexx? Alweer?" Mompelde ze zachtjes tegen zichzelf. Zo zacht dat haar eigen oren de woorden niet eens oppikte en de enige reden dat ze wist wat ze mompelde was het feit dat diezelfde woorden even door haar hoofd vlogen. Stil schraapte ze haar keel en vloog haar blik even over de omgeving. "Nou, als je je het afvraagt, ik ben niet Russisch." Haar blik viel weer op de jongen en in een knal van randomness bedacht ze zich dat ze de naam van de jongen niet kende. "Er was een meisje dat ik leerde kennen toen ik 10 was. Ik kwam voor ongeveer een maand in een pleeggezin van Russen terecht, en zij was hun biologische dochter. We werden goede vrienden en sinds ik Russisch best cool vind wou ze het mij leren, iets dat ook erg handig was sinds haar ouders en vooral haar vader eigenlijk alles in het Russisch zei. Daardoor en door mijn iQ en nog wat dingen pakte ik het ook snel op en zo leerde ik dus vrij snel vloeiend Russisch te spreken. Toen gebeurde er wat shit en zijn we samen weggelopen en door de jaren erg goede vrienden geworden. Ze was best cool, behalve haar obsessie met mijn niet bestaand liefdesleven." Op het einde moest ze even grinniken, al kwam het er wat moeilijk uit door de brok in haar keel die ze direct weer wegslikte.
Terug naar boven Ga naar beneden
Alec Belikov
Alec Belikov
Deceased
Aantal berichten : 111
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyvr jul 24, 2015 2:59 pm

With the beast inside,
there's nowhere we can hide
 

De meid had blijkbaar geen idee dat ze Russisch had staan praten tegen hem. Hij oordeelde haar er ook niet over, maar hij was wel nieuwsgierig dat hij iemand Russich had horen spreken. Hij had immers nog niet veel mensen leren kennen die Russisch spraken, alleen Serena kende hij. En zij kon alleen “knappe meid” verstaan in het Russisch. Maar spreken was dan wel even iets heel anders. Alexx, heette de meid zo? Hij dacht van wel, want ze had immers even in zichzelf gemompeld waardoor hij dat dacht. Hij zei er niks over dat ze dat had gedaan, maar hij hoopte niet dat ze nu alleen maar in zichzelf ging praten, want anders hij voor niks zijn demonen even de vrijheid gegeven om in het water te gaan. De meid keek even om zich heen en zei vervolgens:“Nou, als je het afvraagt, ik ben niet Russisch.” Terwijl haar blik weer op Alec viel, knikte hij. Daar had hij genoeg om te weten dat ze gewoon Russisch kon praten. Maar toen ze vervolgens verder ging praten had hij niet verwacht om een groot deel te weten te komen over haar verleden. “Er was een meisje dat ik leerde kennen toen ik 10 was. Ik kwam voor ongeveer een maand in een pleeggezin van Russen terecht, en zij was hun biologische dochter. We werden goede vrienden en sinds ik Russisch best cool vind wou ze het mij leren, iets dat ook erg handig was sinds haar ouders en vooral haar vader eigenlijk alles in het Russisch zei. Daardoor en door mijn iQ en nog wat dingen pakte ik het ook snel op en zo leerde ik dus vrij snel vloeiend Russisch te spreken. Toen gebeurde er wat shit en zijn we samen weggelopen en door de jaren erg goede vrienden geworden. Ze was best cool, behalve haar obsessie met mijn niet bestaand liefdesleven.” Juist, dit had hij dus helemaal niet verwacht dat ze dit zou gaan zeggen, maar oké. Als deze Alexx graag wilde praten over haar verleden, dan kon ze dat wel tegen hem zeggen. Niet dat hij er echt naar ging luisteren of zo, maar hij haar wel gewoon aangekeken terwijl ze dat allemaal zei. Ze grinnikte even en Alec glimlachte terug met een glimlach van die-is-gek. “Ik had niet echt verwacht om een deel van je leven te horen, maar als je alleen had gezegd dat je dat ergens had geleerd was het goed genoeg geweest,” sprak hij, het rolde zomaar over zijn tong niet in erg in dat hij de meid hier mee ook zou kunnen kwetsen of wat dan ook. Alec zuchtte, toen hij zich realiseerde wat hij tegen de meid had gezegd. Het was er erg bot uitgekomen, alsof hij niet mee leefde met de meid of met ieder ander persoon. Hij kon dan wel zeggen dat het de schuld was van de demonen in hem, maar wie zou dat moeten geloven? “Sorry, ik bedoelde het niet zo,” verontschuldigde hij zich voor de meid. Waarna hij even naar de grond keek en vervolgens in de ogen van de meid. Een koude wind kwam opzette, terwijl hij af ging vragen of de meid niet gewoon beter weg kon gaan lopen. Hij had immers zo'n gevoel dat deze nacht niet slechter kon worden dan het nu al was.

[sorry voor de late reactie] 



TAG: Alexandra  
 NOTES:

Terug naar boven Ga naar beneden
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyvr jul 24, 2015 5:50 pm


Ondanks het feit dat ze had gegrinnikt was Alex niet van plan geweest om een verhaal te vertellen over een klein deel van haar leven. Al dat ze van plan was geweest was om te zeggen dat ze ene meisje had leren kennen toen ze 10 was en dat ze zo Russisch had geleerd. Maar ja, natuurlijk moest ze haar mond weer voorbij praten. Het kon de jongen ook niet veel schelen, dat was te zien aan zijn uitdrukking en te horen aan zijn woorden. Zelfs toen hij excuseerde voor de botte woorden die hij zei wist ze dat hij het eigenlijk had gemeend. “Yes you did.” Het was geen beschuldiging, dat was ook te horen in haar toon. Het was gewoon ene vaststelling, een feit hoe je het ook draait of keert. “Maak je geen zorgen, ik ga niet staan praten over mijn saai leven.” Met die woorden nam ze een kleine stap naar achteren om vervolgens tegen een boom te leunen die nu naast haar stond. “So comrade, als ik zo kijk naar het hele demonen en alleen in een donker bos ding kijk zal ik aannemen dat je voor het hele ‘dark and mysteriouse Russian badass that can kick butt’ stereo gaat.” Ze gaf hem een grijns, de woorden waren licht bedoeld, net zoals de nickname ‘comrade’ die ze had gebruikt sinds ze zijn echte naam niet eens kende.

&No problem, take your time ^-^
Terug naar boven Ga naar beneden
Alec Belikov
Alec Belikov
Deceased
Aantal berichten : 111
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyza jul 25, 2015 4:35 pm

With the beast inside,
there's nowhere we can hide
 

Om een stuk levensverhaal aan te horen van de meid had hij niet om gevraagd. Dat was dan ook gelijk de reden dat hij ook bot tegen haar had gezegd dat alleen zeggen dat ze Russisch ergens had geleerd, goed genoeg geweest zou zijn. Alec stond er niet bij stil dat de meid hiermee zou kunnen kwetsen en het boeide hem ook eigenlijk helemaal niets. Wie zou het wel boeien om een levensverhaal aan te horen waar niet om werd gevraagd. Als hij dat had willen horen dan had hij wel gezegd: “Hee vertel me even een stuk van je levensverhaal” maar dat had hij niet gedaan. Dus hij hoefde het ook niet weten. Maar ja, er was nu eenmaal niets aan te doen. Er waren immers van die meiden die gewoon hun mond voorbij praatte aan dingen waar niet om werd gevraagd. En vaak was Alec zo'n iemand die juist niet met zulke meiden rond wilde hangen. Ook al was het deels ook wel zijn eigen schuld. Als hij hier niet was gekomen dat had hij de meid ook niet leren kennen… en dan zou misschien wel iets ergs over komen met deze meid…
Dat die tweede gedachte in hem op kwam was wel even vreemd. Normaal boeide het hem niet of meiden of andere personen iets ergs zouden overkomen. Voor al niet als hij in een bad mood was. Maar toch, toch was die tweede gedachte bij hem op gekomen. Wat vreemd genoeg was, en waar hij niet te lang over na wilde denken.

Om de meid toch niet een slecht gevoel te geven, verontschuldigde Alec zich zelf wel voor zijn botte gedrag tegenover de meid. De meid had het niet verdiend om zo afgekraakt te worden. Zij kon er ook niets aan doen dat ze haar mond voorbij had gepraat. Beleefd en vriendelijk kwam er een kleine glimlach op zijn gezicht, misschien zou het de meid helpen om zijn verontschuldigingen aan te nemen. “Yes, you did,” zei de meid tegen hem, wat in haar stem te horen was dat de verontschuldiging niet echt was. Oké…. Dat hij dus niet verwacht om te horen te krijgen. Met een beetje verbaasd gezicht keek hij de meid aan, terwijl ze verder ging praten. “Maak je geen zorgen, ik ga niet staan praten over mijn saai leven,” sprak ze tegen hem, waarna ze een stap naar achteren deed. Waarom deed ze die stap naar achteren? Hij had haar toch niet afgeschrikt? Want dat was niet de bedoeling geweest. Nou ja, nu niet in ieder geval. Aan het begin wilde hij wel graag dat de meid weg ging, maar nu moest en zou hij toch wel voor zorgen dat ze zijn verontschuldigingen aan nam. En dat ze dat nu niet deed, en ging zeggen dat ze een saai leven had hij dus verwacht. En hij wilde dan ook niet dat ze dat over zichzelf ging zeggen. “Waarom zou je niet over je saaie leven vertellen? Ik heb alleen gezegd dat ik niet had gevraagd om je saaie leven. Ik zei niet dat het erg was, ook al kwam het er wel zo uit,” zei hij nu kalm en vriendelijk tegen haar. Hij hoopte dat de meid hem wel zou begrijpen, ook al was dit niet zijn beste tactiek om een meid er van te over tuigen dat hij het echt meende. Maar het was beter dan niets.

“So comrade, als ik zo kijk naar het hele demonen en alleen in een donker bos ding kijk zal ik aannemen dat je voor het hele ‘dark and mysteriouse Russian badass that can kick butt’ stereo gaat,” zei ze, terwijl ze hem toch wel een grijns had gegeven. Nu moest Alec zelf ook wel even grinniken en verscheen er een oprechte grijns op zijn gezicht. “Well, I can kick a butt and I'm Russian. But dark and mysteriouse? I don't know, mate,” zei hij, terwijl er iets uitdagend in zijn stem te horen was. Toch was de humor er ook wel in te horen. Iets waar hij wel blij mee was. “En als ik zo kijk naar jou, zou ik aannemen dat je helemaal voor…. I don't know, “het niet lang op één plek blijven” gaat,” flapte hij eruit, terwijl hij even nadacht over een vorig gesprek dat ze samen hadden gehad in zijn barre nacht. Zijn humeur was wel iets beter geworden, ook al maakte hij zich zorgen over de demonen in het water en de meid die nog -dacht hij- steeds idee heeft wat er aan de hand was. Toch hield hij de kalme uitdrukking op zijn gezicht en hield hij de vriendelijke glimlach op zijn gezicht.



TAG: Alexandra  
 NOTES:

Terug naar boven Ga naar beneden
Alexandra Mcclain
Alexandra Mcclain
Class 2
Aantal berichten : 192

Character Profile
Alias:
Age: I'm 17 allthrough i sometimes may look 16
Occupation:
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Emptyza jul 25, 2015 8:14 pm

Misschien had hij het fout begrepen? Misschien had ze de verwoording fout gedaan? Alexx wist het niet maar de jongen probeerde het wel goed te praten, alsof hij dacht dat ze boos was of dat ze zijn verontschuldiging niet aan naam. Maar misschien moest hij gewoon horen dat ze zei dat het niets was? Want echt precies was ze niet bepaald geweest, iets dat Alexandra zich realiseerde toen hij op een nogal…onhandige manier nog eens sorry probeerde te zeggen. Wat nonchalant haalde ze haar schouders op. “Het leven van een wees dat van huis naar huis gaat is gewoon niet interessant ofzo.” Of nou ja, dat hangt er van af wat je interessant vind en wat niet. “Maar maak je geen zorgen, het kwam er wat bot uit maar ik ben niet boos of verdrietig ofzo hoor.” Ze gaf hem even heel kort een hopelijk gerustellende glimlach. Ja, ene glimlach, niet gewoon ene grijns ook al verdween die glimlach al vrij snel en was hij weer vervangen door een neutrale maar toch vriendelijke gezichtsuitdrukking.

De grinnik die ze uit de jongen kreeg bij haar opmerking en de humor in zijn stem deed haar grijns een beetje groeien. Dit was een helemaal andere kant dan die van daarnet, al kende ze de jongen natuurlijk ook nog maar erg kort. “Mate? Oh come on comrade, don’t get British or Australian on me.” Zei ze speels als opmerking op zijn erg Brits en Australische woordkeuze voor het gebruik van ‘Mate’. Alex kon haar eigen Australisch accent iets harder voelen worden bij het gebruik van dat woord zelf, gewoonte van de vele jaren dat ze in Australië had gewoond. “En kom op nou, alleen, in een donker bos met je demonen…dat levert je ten minste een paar dark and mysterious points op.” Zei ze met een uitdagende en humoristische toon die even duidelijk te horen was als dat van de jongen. Op een speelse uitdagende manier zette ze twee stappen dichterbij, al was er nog altijd een paar meter tussen hun.

“Hmmm, what gave it away? Was het mijn uiterlijk, de oude kleren of het feit dat ik daarnet nog had gezegd dat ik niet veel op dezelfde plek blijf?” Vroeg ze, even speels als daarnet na zijn opmerking over voor wat voor iemand ze was. Natuurlijk was er niets aan haar uiterlijk dat zou roepen hoe ze een wees was en nooit voor lang op dezelfde plek bleef. Ze was eigenlijk best mooi, ene kwaliteit die ze had gekregen van haar moeder ook al geloofde ze het niet. En haar shorts met wit hemdje en flannel en natuurlijk haar converse vertelde ook geen verhaal, al was het wel een stuk minder chique dan de kleren die iedereen hier droeg, er was niet bepaald iets mis mee, het paste zelfs bij haar.


Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud
Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty
BerichtOnderwerp: Re: Fifty shades of green [&Alec Belikov]   Fifty shades of green [&Alec Belikov] Empty

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Fifty shades of green [&Alec Belikov]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Alec Belikov
» She sees 'em walking in a straight line, that's not really her style // Alec Belikov
» A cup of green tea [closed]
» Green fingers [[&Simon]]
» The Green Mile (get it?) | Sepp

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Forest-
Ga naar: