INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel
 

 It's better to stand and fight.. {Valkyrie}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Octavia Skalksdóttir
Octavia Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyvr jan 15, 2016 6:13 pm

Fire can not kill a dragon

Great. This was just great. Octavia was verplicht om nu socialer te worden dan ze ooit in haar hele leven was geweest. En ze moest zich nu vooral in houden om niet mensen pijn te gaan doen of te gaan verwonden. Het was diep in haar geest gestampt dat als mensen je achterna kwamen om te vermoorden of als je ze niet mocht dan was de enige oplossing moord. Nu kon dat niet meer. De hele wereld was anders, er waren straffen gemaakt als je iemand vermoordde. En als er iets was waar ze niet tegen kon dan was het wel dat ze geen vrijheid had om te doen wat ze wilde.
Ze had haar stam uitgeroeid en had nergens familie en was ook niet om zich aan iemand te hechten. Octavia was lang lang lang geleden een persoon die van haar familie hield. Maar na jaren geleefd te hebben in haat en woede was er geen stukje liefde meer te vinden in haar hart. Ze was er nog niet zolang geleden achter gekomen dat haar lang verloren zus nog leefde. Blijkbaar was ze net als Octavia onsterfelijk, maar ze had zichzelf beloofd dat ze nooit haar zus zou op zoeken zolang ze op dit eiland was. Nou ja, ze zal nooit haar zus op zoeken. Ze had een haat voor haar gecreëerd die niet te beschrijven was. Toch had ze nog altijd een zwak voor haar zus dat ze haar toch niet kon vermoorden, maar dat betekende nog niet dat ze weer dikke maatjes zullen worden.

Met haar zwarte sneakers, blauwe skinny jeans en paars hemdje liep ze van de cafetaria waar ze wat eten stal en vervolgens naar buiten liep. Ze had geen zin om een drukte te zitten binnen dus begon ze omgeving wat meer te bekennen. Er was vast wel ergens een plek buiten die afgelegen was en geen mensen kwamen. Dat was voor haar beter, maar ook voor de veiligheid van anderen was dat beter.
Ze had wat jaren in de bergen gewoon van Karakoram. Een gebergte tussen Pakistan en China. Het was besneeuwd met eeuwige sneeuw, maar door de warme huidtemperatuur van haar mutatie was ze nooit koud geworden. Ze had daar een grote grot gehad waar ze ook als draak in kon gaan liggen, en dat deed ze dan ook het vaakst.
Octavia schopte wat sneeuw weg waarna ze stevig door liep alsof ze weer op plundertocht was. Ze negeerde iedereen die voorbij kwam lopen en ze keek niet eens op. Haar haren wapperde met de wind mee en nam zo af en toe hap van haar croissantjes.

Van het eerste moment dat Octavia het strand in zicht had gehad draaide ze zich negentig graden om het strand zoveel mogelijk te ontwijken. De laatste keer dat ze op een strand was had ze kennis gemaakt met het monsterlijk geval dat haar zus was. Als er dan een plek was waar ze haar zus kon vinden dan was het daar wel en dat wilde dus al helemaal niet.
Ze kwam uiteindelijk aan bij een soort van kliffen en zag een nogal rond koepel-achtig gebouw staan met een grote telescoop. Als je niet wist hoe een observatorium er uit ziet dan kon ze wel begrijpen dat het een raar gebouw was. Niet dat Octavia dan ook zal zeggen dat ze het begrijpt.
Via de kliffen was er een trappetje omhoog naar het ronde gebouw toe waarbij ze rustig de tijd nam om die trap te beklimmen. Het was niet zo hele steile trap, maar ze merkte wel dat hij op sommige plekken wel glad was van nat water. Met het vuur dat creëerde met haar hand liet ze de natte plekken opdrogen zodat het wat makkelijker was om de trap op te lopen zonder uit glijden. Alleen het enige nadeel voor andere mensen was dat de trap hierdoor ook wel wat heet was. Niet dat het haar iets boeide.
Octavia liep het gebouw in en bekeek elke detail van de bewerkingen in het plafond. Als iemand uit de Viking tijd was het wel vrij logisch dat ze daar naar keek en op lette. Als het iets was dat tijdloos was, net als zij zelf.

&haar zusje :3

words: ### • notes: here.  • outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Valkyrie Skalksdóttir
Valkyrie Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 411

Character Profile
Alias: Víkingr
Age: 1250
Occupation: Wilde bosbewoner
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyvr jan 15, 2016 7:56 pm

I can feel it in my bones
in my bones, hear it rumble like a drum, like a drum

De harde zeewind blies in haar gezicht terwijl ze op een uitstekende klif zat, starend over de golven van de zee. Ze probeerde nog altijd thuis voor haar te zien om haarzelf toch iets beter te laten voelen maar het lukte niet. Ze kon zichzelf hier niet thuis voelen en ergens was ze gewoon bang dat ze dat ook nooit zou kunnen, nergens. In deze wereld hoorde ze niet thuis, dit was niet meer haar tijd. Misschien dat het beter zou worden met tijd maar voor nu had Valkyrie er nog weinig vertrouwen in. Het was nu zelfs al te moeilijk om binnen te slapen, ze kon het namelijk niet. Ze zou het niet lang kunnen volhouden of ze zou compleet gek worden tussen die vier muren, en ze wilde niet weer zodanig in paniek raken dat het gevaarlijk zou kunnen worden. Daarom sliep ze nu buiten, dat was beter voor haarzelf en anderen.

Wanneer ze ineens een geluidje hoorde draaide ze zich heel snel om en zocht ze met haar blauwe ogen naar degene die het had moeten maken. Omdat ze een beetje omlaag was gekropen om dichterbij de zee te kunnen zitten moest ze een beetje opstaan om het te zien. Ze zag het alleen te laat en het was nog net iets te ver om te zien wie het was. Maar in ieder geval ging iemand het vreemd uitziende gebouw in, eentje die ze al een tijdje had zien staan maar ze was er nog niet bij in de buurt gekomen. Alleen, omdat ze toch niets beters te doen had, besloot ze nu om toch even te kijken. Waarom wist ze niet. Ze klom voorzichtig weer omhoog want ze wilde niet weer daar beneden terecht komen, zeker niet nu ze wist dat de rotsen heel scherp konden zijn.

Ze wist nog steeds niet of het een goed idee was om diegene te volgens het gebouw in, misschien mocht ze er niet eens komen. Al zou ze er misschien niet mogen komen? Niet dat het haar veel kon schelen, er zou waarschijnlijk toch niets ergs gebeuren. En zelfs als, wat maakte het dan ook nog uit? Het was niet dat Valkyrie zichzelf nog echt ‘levend’ voelde, of dat er nog echt iets was wat haar in leven hield op het moment. Waarschijnlijk zou niemand haar zelfs echt ‘missen’ en ze vroeg zich sowieso al af wat voor nut ze nog zou hebben in deze wereld. Waarom ze hier dan nog wel was? Omdat ze een overlever was en niet kon opgeven, dat was niet hoe Vikings stierven.

Rustig bleef ze even staan voor de trap die veel te heet was, maar het kon haar niet heel veel doen als ze er snel overheen zou gaan, dus dat deed ze. Al vroeg ze zich misschien wel af waarom het zo heet was, dat zou toch niet normaal zo zijn? Het was al snel wel duidelijk wanneer ze naar binnen begon te kijken. Ze bleef stil in de deuropening staan en haar blik veranderde meteen nogal koud. ”Octavia..” Zei ze zacht maar zonder echt iets van emotie in haar stem. Bleef haar daarbij ook wat hard aankijken en klemde haar kaken op elkaar omdat ze niet meteen goed wist hoe ze moest reageren..
words: ### | tag: Octi | outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Octavia Skalksdóttir
Octavia Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyvr jan 15, 2016 10:46 pm

Fire can not kill a dragon

Het was voor Octavia vreemd dat ze zich in moest houden als het ging om moorden. Ze deed dat sowieso wel de laatste jaren, vanwege de straffen die werden opgelegd. En de straffen die ze zelf had meegemaakt, maar toch het zat nog altijd in haar aard om te moorden en plekken leeg te plunderen. Ze zal dan ook niet zo verbaast zijn als er een tijd zal komen dat ze een paar slaapkamers helemaal leeg plunderde. Gewoon omdat het kan en daar waarschijnlijk ook niet zo’n grote straf op stond. Ze was er wel over na aan het denken, maar sinds weer dacht ze na of ze een plundering zou plegen of niet? Juist helemaal niet, dus nu maakte het ook niet bepaald een verschil.
Octavia had van het eerste moment dat ze het strand in zicht had ontweken. Haar zus wilde ze het liefst nooit tegen komen. God mocht weten wat er zou gebeuren als ze elkaar tegen het lijf zouden komen. Ze had op dit moment niet bepaald zin om in een gevecht te komen met haar zus zonder dat ze wist waar alle plekken waren op dit gevangenis eiland. Ze kon namelijk niet echt zeggen dat ze hier vrijwillig was gekomen. Ze was weer voor haar “veiligheid”. Welke veiligheid heeft ze gehad dat ze had geleefd? Ze was een Viking. Dat betekende dat overleven in haar bloed zat.
Jammer genoeg ook in het bloed van haar zus. Hoe meer ze dacht aan haar zus hoe meer woede er weer in haar op kwam. Woede kon ze nou niet bepaald gebruiken, niet op dit eiland.

Dat ze de trap heet maakte om niet uit te glijden was voor haar eigen veiligheid. Tevens ook de veiligheid van anderen. Straks kwam ze anderen mensen tegen die haar boos maakte en dan had je de poppen aan het dansen. Poppen aan het dansen krijgen had niemand iets, dus waarom het risico nemen?
Toen ze het ronde koepel gebouw in liep trokken de bewerkingen in het plafond gelijk haar aandacht. Het waren dan voor al bewerkingen in hout dat in de Viking tijd voor al “in” waren. Maar het maakte voor Octavia niet echt heel veel uit, elk bewerking of het nou in hout was of in het plafond; het had altijd wel iets weg uit de Viking tijd. Het was tijdloos, net als zij zelf. Dus waarom zou de bewerkingen niet bewonderen als ze er toch waren om naar te kijken.
Ze was nogal verbaasd, toen ze achter haar de deur open hoorde gaan. Ze had verwacht dat het een persoon die het gewoon stoer genoeg vond om de trap op te lopen. Tot dat een vrij bekende stem haar naam noemde. De stem klonk zacht en zonder enige emotie. Octavia’s gezichtsuitdrukking stond hard en emotieloos. Waarschijnlijk net zo emotieloos als de stem van haar zus had geklonken, toen ze haar naam had gezegd. “Valkyrie,” sprak ze ijzig koud. Ze wilde zich liever niet omdraaien naar haar toe, maar een Viking zou nooit weg draaien van een gevecht. Zij was een Viking. Zij zal zich dus ook nooit weg draaien. Octavia draaide zich om zonder enige emotie. Ze wist niet wat ze moest denken of wat ze moest zeggen. De laatste keer dat ze haar zus had gezien was op het strand in Frankrijk. De laatste paar weken was het haar echter wel gelukt om haar niet tegen te komen. Maar ze wist dat er een dag aan zou komen dat ze ooit haar zus weer onder ogen moest komen. “Wat doe jij hier?” vroeg ze met dezelfde ijzige stem. Ze keek haar dan ook met een harde blik aan.


words: ### • notes: here.  • outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Valkyrie Skalksdóttir
Valkyrie Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 411

Character Profile
Alias: Víkingr
Age: 1250
Occupation: Wilde bosbewoner
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyza jan 16, 2016 5:57 pm

I can feel it in my bones
in my bones, hear it rumble like a drum, like a drum

Er waren misschien genoeg redenen geweest voor haar om het kleine ronde gebouw niet in te gaan, maar ze was toch eigenwijs genoeg geweest om te kijken. Ten eerste al haar claustrofobie, iets waar ze vroeger nooit last van had gehad en zolang ze niet alleen was leek het ook niet zo erg te zijn, het grootste probleem was alleen dat Valkyrie wel eenzaam was. Ze sliep alleen in haar kamer en het had er nu al voor gezorgd dat ze buiten sliep in plaats van binnen, al wist ze ook niet zeker of gezelschap misschien wel zou helpen. Ze had geen idee. Wist op het moment echt niet wat haar zou kunnen helpen. Toch zou ze niet opgeven, ze zou blijven vechten en overleven zoals ze altijd al gedaan had. Zelfs 500 jaar lang onderwater opgesloten hebben gezeten had het niet kunnen doen, ze was er nog steeds en ze zou hier ook blijven voor zeker nog lange jaren.

Alleen ze was niet de enige die hier nog wel lang zou blijven rondlopen op deze aardbol, en waarmee ze nog ook zou moeten dealen ondanks dat ze dat niet wilde, zeker omdat ze allebei op dit eiland zaten. Haar enige familie die ze nog had, maar niet dat ze haar nu nog graag zag. Nee, ze hadden al niet zo’n geweldig verleden samen en ze wisten daarbij ook dingen over elkaar die je nu in een ander tijdperk misschien liever achter je zou laten. Niet meer aan herinnerd wilde worden. Het was alleen een beetje moeilijk om elkaar over het hele eiland te ontlopen, ze zouden elkaar hoe dan ook een keer tegenkomen dus er moesten waarschijnlijk ook nog wat dingen rechtgezet worden. Niet dat dat even gemakkelijk zou gaan, oohh nee. Dat zou zeker niet gemakkelijk gaan, alles behalve gemakkelijk.
Haar ogen keken naar haar zusje die naar het plafond had staan kijken, iets waardoor haar ogen ook eventjes daarnaartoe waren gegleden omdat het inderdaad heel mooi was. Ze keek er alleen niet te lang na, haar aandacht ging nu vooral naar haar zusje. Haar gezicht stond hard en emotieloos, al lag er toch wel veel achter maar dat liet ze niet zien. Het was allemaal al zo lang geleden en het was nooit haar bedoeling geweest om vijandig te zijn richting haar zusje, wist namelijk diep van binnen wel dat het niet haar schuld was geweest. Toch kon ze ook niet vergeten wat er daarna allemaal gebeurd was, met hun moeder en hun kleine broertje.. Het was dan ook moeilijk om er niet aan te blijven denken en de pijn weer te voelen, zeker wanneer ze zelf ook nog tot een schokkende waarheid was gekomen, eentje die nog steeds niemand anders wist dan zijzelf.

“Valkyrie,” Zei haar zusje ijzig koud waarop Valkyrie haar gewoon strak aan bleef staren, ondanks dat ze tegen haar rug aankeek. Ze bewoog geen spier behalve dan dat ze haar kaken op elkaar begon te klemmen. Toch besloot Octavia ook om om te draaien en haar ook terug hard aan te kijken. De haat was te zien en de woede die ze allebei nog voelden voor elkaar, waarbij ook de spanning te voelen was. Ondanks dat ze geen emotie probeerden prijs te geven wisten ze zelf waarschijnlijk wel beter, of Valkyrie in ieder geval wel. “Wat doe jij hier?” Vroeg Octavia waarop ze eventjes zoekend naar een antwoord haar ogen door het gebouw liet gaan om ze vervolgens weer naar haar zusje te laten gaan. ”Die vraag zou ik jou ook kunnen stellen.” Reageerde ze koeltjes terug waarbij ze met haar ogen weer diep in die van haar staarde. ”En wat maakt het uit, wat ik hier doe of waarom ik hier ben gekomen?” Vroeg ze schouderophalend. Nee, het zou niets uitmaken. Als ze de reden uit zou leggen zou ze er toch niet zoveel aan hebben, gezien ze niet echt een goede reden had om hier te zijn, het was puur nieuwsgierigheid die haar naar dit gebouw had geleid. Haar kaken liet ze even over elkaar bewegen terwijl ze toch een ongemakkelijk begon te worden. Dit had ze liever nog even willen uitstellen.
words: ### | tag: Octi | outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Octavia Skalksdóttir
Octavia Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptydi jan 19, 2016 5:49 pm

Fire can not kill a dragon

Hoelang had ze het overleefd zonder ook maar een enkele keer te denken aan haar zus? Nooit had ze dan ook verwacht haar hier tegen te komen. In een rond koepel achtig gebouw waar Octavia zich nu toevallig bevond. De meest vreemde plek waar nog haast geen mutanten kwamen kwam ze haar zus tegen! Kom op zeg, was het nooit in sommige mensen op gekomen om zij en Valkyrie op een apart eiland te zetten waar ze van elkaar gescheiden waren de komende twee duizend jaar? En om heel eerlijk te zijn wil Octavia haar zus het liefst nooit meer zien na deze ene keer. Maar ja, sommige mensen dachten gewoon dat ze elkaar weer een keer moesten zien om de band weer te versterken. Iets waar zij helemaal niet mee eens was.
Het was zussen liefde wat de mensen aan trok om hoop te hebben in hun twee; maar hé, misschien bestond dat nog wel, maar daar zal zij zich nooit bij neer leggen. Überhaupt zou ze nooit aan iemand toe geven dat ze diegene mag. Ze was een vuur spuwend beest die niet getemd kon worden, dus er zal nooit echt een stukje liefde naar boven komen. Er bestond wel zoiets als respect en acceptatie in haar, maar ook dat zou ze ook niet snel bekennen.

Hoe Octavia tegen over Valkyrie stond was net als er een grote bliksem in slag tussen de twee aan het komen was. De spanning was in ieder geval wel erg hoog en ze wist dat haar zus net als haar geen stapje op zij zal gaan. Of ook maar nee zeggen tegen een gevecht. Ondanks dat ze elkaar al in een hele lange tijd niet hadden gezien, was het vrij logisch dat Octavia nog steeds wist hoe haar zus in elkaar zat. Waarschijnlijk was het ook wel het zelfde, maar dat boeide haar niet echt. Zij had tenminste nog haar vuurspuwend beest dat in haar schuilde met de chemische mist wolk. Dus als het nodig was, was zij er in ieder geval wel klaar voor.
De spanning die dan ook maar als maar groter werd maakte haar woede er ook niet minder op. Ze had ijskoud gevraagd wat haar zus hier deed. Ze volgde de blik van haar zus in het gebouw alsof het antwoord daar ergens te vinden was. Toch kon Octavia het nog steeds niet echt bevatten dat ze haar zus juist op dit moment tegen kwam. Voor al niet met het feit dat ze nog altijd dezelfde cold hearted persoon was als op het moment dat ze haar eigen stam uit roeide. Ze twijfelde of Valkyrie die verhalen had gehoord, maar zover zij wist was er geen enkel organisme nog levend, toen zij die avond weg vloog in haar draken vorm.

“Die vraag zou ik jou ook kunnen stellen,” reageerde ze koeltjes, iets wat meer woede veroorzaakte in haar lichaam. Ze voelde het vuur al branden in haar longen en ze wilde dan ook het liefst het hele gebouw plat branden. Maar ze hield zich in, waardoor Valkyrie de tijd nam om verder te praten. “En wat maakt het uit, wat ik hier doe of waarom ik hier ben gekomen?” vroeg ze schouderophalend. Ze maakte van haar handen vuisten en kneep zo hard dat haar knokkels bij wit werden. Octavia had van het begin dat ze haar zus haar stem had gehoord en hekel gekregen aan het gesprek dat nu aan de gang was. Toch was er geen weg terug. “Toevallig boeit het mij heel veel,” sprak ze iets minder koud dan eerst, waarbij ze haar handen weer probeerde te ontspannen. “Ben je me gevolgd van het strand of zo?” Er zat een lichte arrogante toon in haar stem, wat ook wel duidelijk maakte dat ze zich irriteerde. Een boze draak was nooit leuk om mee te maken, voor al niet als ze nog steeds moeite had met de controle houden over het beest zelf.
“Ik had al wel zo’n vermoede dat je bij de zee was, nog steeds terug denkend aan zoveel jaren geleden,” zei ze om haar zus iets kleineren. Ze trok een wenkbrauw op, maar keek ondertussen nog steeds giftig naar haar zus.


words: ### • notes: here.  • outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Valkyrie Skalksdóttir
Valkyrie Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 411

Character Profile
Alias: Víkingr
Age: 1250
Occupation: Wilde bosbewoner
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptydi jan 19, 2016 11:11 pm

I can feel it in my bones
in my bones, hear it rumble like a drum, like a drum

Het stond al vast dat deze ontmoeting niet heel vriendelijk zou gaan, alleen al te zien aan de gespannen gezichten en het feit dat er vroeger gewoon teveel was gebeurt wat de twee nooit hadden kunnen bijleggen. Dit had deels gelegen aan hun ouders maar die waren er nu allebei niet meer, en het was ook allebei hun fout. Octavia had hun moeder vermoord en Valkyrie hun vader. Hoewel hier toch een verschil, als je het aan haar zou vragen. Hun vader had het verdient en hun moeder niet, waarbij hun kleine baby broertje het al helemaal niet verdiend had, de was zelfs nog veel te jong geweest om ergens schuldig van te kunnen zijn. Het was dan ook daarom dat Valkyrie nog altijd de haat voelde voor haar zusje, ondanks dat ze ook in de tegenoverstaande groep had gezeten en ze vaak genoeg oorlog hadden gehad.

Dit alles maakte het nu niet veel makkelijker, als je al zoveel verleden had met elkaar ging dat niet zomaar weg naar een aantal jaar, of in hun geval dan 500 jaar. Ze vroeg zich nog af of Octavia in die tijd nog veranderd zou zijn, niet dat het nu alles meteen beter zou maken maar het zou tenminste helpen om het misschien later wel bij te leggen. Niet dat Valkyrie daar veel vertrouwen in had. Ze had tenslotte haar zusje niet nodig, kon het prima in haar eentje.. Soort van.. Als je het alleen over overleven had, want over de rest kon ze het dan beter niet hebben. Maar overleven kon ze wel, ze had zelfs 500 jaar lang in een kooi overleefd, al was het grootste probleem ook geweest dat ze niet kon dood gaan in die kooi. Wel had ze nu al zo gek kunnen zijn dat ze in serieuze problemen zou zitten nu, wie weet wat er gebeurd had kunnen zijn. En het was toch deels wel haar zusje geweest die haar had gestopt op het eiland, die het grote zeemonster toch tot rust had gebracht en Valkyrie terug naar een menselijk lichaam had kunnen krijgen. Dat wilde nu niet meteen zeggen dat Valkyrie wel voor haar zusje voelde, omdat het toch haar zusje was, maar het was misschien niet onmogelijk. Het lag nu alleen wel een beetje aan hoe haar zusje veranderd zou zijn, of niet.

Koud, maar nog rustig, gaf ze antwoord op de vraag van haar zus. Hoewel ze stiekem wel haar kaken op elkaar geklemd had van de spanning en onzekerheid. Ze zag hoe haar zusje wel al vuisten maakte en begon zich daarom ook al lichtjes voor te bereiden op een aanval. “Toevallig boeit het mij heel veel,” Zei ze toch iets minder koud tot haar eigen verbazing, maar ze bleef wel klaar voor het geval dit een val mocht zijn, dat kon namelijk altijd. “Ben je me gevolgd van het strand of zo?” Vroeg ze ineens heel arrogant waardoor Valkyrie weer even fronste. Wauw oké? Wat dacht ze wel niet? Dat ze werkelijk zo gek was om haar helemaal hierheen te volgen? Nou niet dus, als ze wist dat Octavia hier was was ze hier niet eens gekomen. Ze liet even een verbaast en licht hatelijk kuchje horen. “Ik had al wel zo’n vermoede dat je bij de zee was, nog steeds terug denkend aan zoveel jaren geleden,” Zei ze vervolgens, en dat stak, behoorlijk. Iets wat misschien ook wel te zien was, ondanks dat ze het probeerde niet te laten doorschijnen. De kooi en de tijd die ze opgesloten had gezeten, afgezonderd van de wereld, was een gevoelige snaar geworden, misschien net iets te gevoelig waardoor ze gedwongen in de verdediging moest schieten. Ze slikte even haar waterige ogen weg en zette wat onzekere stapjes, waarbij ze probeerde te kalmeren maar het lukte niet echt. Valkyrie miste haar oude leven ook nog altijd dus daarom dat het niet echt slim was van haar om daarover te beginnen. ”Du þekkja meg ikkje,” Riep ze nu in het Oudnoorse naar haar zusje waarna ze even snel om haar heen zocht naar iets, iets waarmee ze zichzelf kon verdedigen..

Ooc: Ik ben niet echt goed in Oudnoorse, maar ik heb geprobeerd het toch iets van kloppend te maken gezien het niet op vertalen staan xd maar er staan 'Jij kent mij niet' c;
words: ### | tag: Octi | outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Octavia Skalksdóttir
Octavia Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptydo jan 28, 2016 10:14 pm

Fire can not kill a dragon

Het kon niet voorkomen worden dat Octavia haar zus zou tegen komen, maar het grootste gedeelte wat mensen al wel zouden zagen aankomen dan was het wel dat dit gesprek niet makkelijk zou verlopen. Hierdoor hoopte ze dat de Goden uit haar tijd haar bij zou staan. Ze dacht nu voor al aan Odin, de God van oorlog. Het was vooral om haar dan bij te staan in het gevecht tegen haar zus voor als dat nodig mocht zijn.
Niet alleen Odin zou haar helpen, maar ook Loki die haar heeft bijgestaan in het gevecht tegen haar stam. De God van wraak was de God waar ze nog altijd in geloofde. Het geloof in Goden kon nooit weg genomen worden van geboren Vikings. Wat mensen dan ook mochten zeggen over de Goden, Octavia geloofde er toch niks van. Ook al zeiden mensen dat Goden gewoon mythische mensen waren geweest waar een verhaal om heen was gebouwd. Toch kon je uit een geboren Viking nooit de Goden weg nemen. Waren mutanten dan geen Goden? Wie weet was dat wel de reden waarom zij naar dit eiland was gestuurd om dat zij en al die deze andere mensen verre afstammelingen waren van de Goden. Het kon dat het zomaar waar was, en wie was zij als zij dat dan ook niet zou geloven.

De onzekerheid was van haar zus af te lezen, maar niet bij Octavia. Ze had al van haar handen vuisten gemaakt, waarbij haar knokkels wit waren geworden. Koud en kwetsend sprak ze tegen haar zus. Als er een verschil was die nu aanwezig was dan was het wel dat Octavia het gemakkelijk vond om haar punt te maken tegen over haar zus. Ze wilde weten wat ze hier deed en waarom ze haar had achtervolgd. Meer was er niet, maar ze wilde toch net iets meer bereiken dan alleen haar punt. Ze wilde haar zus duidelijk maken dat zij al zo’n vermoede had dat haar zus was achtergebleven in de Viking tijd, terwijl de hele wereld door was gegaan met leven. En dat daarmee ook hele andere tijden waren aangebroken. Ze trok een wenkbrauw op bij het zien van de snaar die ze toch wel had geraakt bij Valkyrie. Dat was dan ook wel precies de bedoeling dat dat zou gebeuren. “Du þekkja meg ikkje,” sprak ze terug in het Oud-Noors. De taal die ze stiekem toch wel had gemist. Het weer even wennen voor haar, want sinds de laatste keer dat ze het Oud-Noors had gehoord was honderden jaren geleden. Maar er was niks veranderd aan het feit dat ze het even vloeiend kon terug spreken als of het Oud-Noors de enige taal was die ze sprak.
“Ek þekkja þik,*” sprak ze terug, waarbij ze mee de blik volgde van haar zus. Een tevreden uitdagende glimlach sierde haar lippen om het feit dat haar zus naar iets opzoek was. Ze had al wel zo’n vermoedde dat dat was om zichzelf te verdedigen, maar ze maakte zich er geen zorgen over. Ze had haar drakenvuur en haar chemische mist, maar een gevecht met blote vuist zou sowieso haar eerste keus zijn als wapen.
“Du vera nei bregða**” vervolgde ze vel nog steeds in het Oud-Noors. Ze voelde zich sterk en het vuur dat in haar buik begon op te laaien werd sterker. Iets wat voor haar in hield dat er aan dit gesprek geen stop zat tot dat hier bewezen was dat Octavia het volle recht had om de leiding te nemen. Het was iets wat alleen Vikingen begrepen, de leiding nemen door middel van een gevecht. Ondanks dat Valkyrie de enige Viking hier was die ze kende betekende nog niet dat haar gewoontes zouden veranderen. Ook al mocht het een ander tijd perk zijn, hun verleden zouden ze altijd met zich mee dragen.

OOC: ik heb het ook maar geprobeerd met een site van Oud-Noors, het klopt niet helemaal qua voltooid deelwoorden, maar dit zijn in ieder geval de vertalingen xD
*ik ken jou
** Jij bent niks veranderd
&sorry dat het een beetje flut is...


words: ### • notes: here.  • outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Valkyrie Skalksdóttir
Valkyrie Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 411

Character Profile
Alias: Víkingr
Age: 1250
Occupation: Wilde bosbewoner
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyzo feb 14, 2016 12:07 pm

I can feel it in my bones
in my bones, hear it rumble like a drum, like a drum

Het feit dat ze zich onzeker voelde frustreerde haar, omdat het eigenlijk duidelijk moest zijn. Haar zusje was niet veranderd en Valkyrie wel, dat had de kooi gedaan. Jaren lang soort van liggen slapen maar wel kunnen nadenken was een marteling geweest. Ze kon niets doen, de kooi was eigenlijk te klein geweest om ook maar een beetje in rond te kunnen zwemmen. Haar hart was altijd zwakjes blijven kloppen omdat Valkyrie niet dood kon gaan aan de honger, hoe hard ze het ook probeerde. In het begin had ze nog wel de vissen en andere dieren die zo ongelukkig waren geweest om de kooi in te zwemmen opgegeten, maar na zo’n lange tijd was uiteindelijk de motivatie langzaam weggetrokken. Het was logisch dat het haar veranderd had. Valkyrie was gebroken en nog steeds een monster die ze niet meer wilde zijn. Al het bloed dat ze aan haar handen had begon haar bang te maken, bang voor zichzelf. Dat was het grote verschil met vroeger, toen had ze het haar niet zoveel kunnen schelen dat ze monster was aangezien ze wel alle macht in handen had gehad, maar nu.. Nu wilde ze niet liever dan haar handen schoon wassen van alle slechte dingen die ze had gedaan. Alle dood die ze had veroorzaakt, en dan met name die van haar geliefden. Ze mistte ze nu meer dan ooit.

Mentaal stond ze op een breekpunt, ondanks dat ze wilde geloven dat het niet meer mogelijk was om verder te breken, ze was tenslotte al gebroken genoeg. Ze voelde zich zwak en kwetsbaar. Hopeloos, gegooid in een wereld waarvan ze niets kende. Iets wat het er niet beter op maakte door nu voor haar zusje te staan, iemand die haar nogmaals herinnerde van de slechte keuzes die ze had gemaakt. Daarom raakte ze ook een gevoelige snaar door over het verleden te beginnen, iets wat bij Valkyrie veel meer teweeg bracht dan ze liet zien. Ze kon haar hart weer voelen afbreken elke seconde. Probeerde nog duidelijk te maken dat haar zusje haar niet kende, want ze kende haar niet meer. De Valkyrie die ze van vroeger kende was koud, hard en ongenadig. Nu was daar niets meer van over, iets wat ook Valkyrie niet bepaald leuk vond, want het zou veel gemakkelijker zijn als ze nog haar oude zelf was.

“Ek þekkja þik,” Zei ze wel nog terug, maar Valkyrie keek haar al niet meer aan. Ze kon het niet, dan zouden haar emoties op blijven lopen en kon ze die misschien wel niet meer in bedwang kunnen houden. Iets wat ze nu niet wilde. Ze wilde haar bekennen dat ze nu iets meer een wrak was, dat ze hier zwakheden had. Haar ogen zochten naar iets wat ze zou kunnen gebruiken om mee te kunnen vechten of verdedigen, want ze bleven allebei Vikingen, en dat was geen geruststellende gedachte nu. Zodra ze eenmaal iets gevonden had richtte ze snel haar ogen weer op Octavia die een uitdagende glimlach op haar gezicht had staan. Nog iets wat Valkyrie frustreerde, puur omdat ze niet zo kalm kon blijven als haar zusje nu leek te zijn. “Du vera nei bregða” Zei Octavia vervolgens wat fel, en dit was dan ook het punt waar Valkyrie volledig brak, puur omdat ze dacht aan het monster wat ze altijd was geweest. Want misschien had ze toch gelijk. Ze kon misschien van binnen veranderd zijn maar dat zou niets kunnen veranderen aan wat ze was, iets wat haar brak. Snel pakte ze een stoel die niet ver bij haar vandaan stond in het gangetje, brak hier poot vanaf door ook het hout was zwakker te maken met haar mutatie, anders zou het haar niet gelukt zijn. Ze draaide even een rondje met de poot in haar handen en kwam vervolgens zwaaiden met het ding op haar af die nog aan best scherpe kunt had gekregen van het breken.

ooc: Sorry voor deze emotionele post xd
hoop btw dat je er iets mee kan
words: ### | tag: Octi | outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Octavia Skalksdóttir
Octavia Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyma feb 15, 2016 11:19 am

Fire can not kill a dragon

Octavia had zich nog nooit zo zeker gevoeld. Ze voelde zich sterk en het gaf haar het gevoel dat Odin en Loki allebei bij haar waren. Ze was een Viking die al honderden jaren haar leven bedankte aan de Goden. Het leven had hier en daar wat ups en downs, maar door de kracht die ze voelde in haar botten en het vuur dat in haar lichaam op laaide hield haar overeind. Ze zal nu dan ook overeind blijven ook al zat ze weer eens een keer in een gevecht met haar zus.
Ze mocht dan wel bidden tot Thor en Freya, maar Octavia zou hoe dan ook winnen. Ze hadden zo ieder hun Goden die ze als voorkeur hadden, maar dat zou geen verschil maken dat zij zelf een betere Viking was. Odin met de krachten van oorlog, dichtkunst, wijsheid en kennis. Met de hulp van Loki de God van wraak. Met deze twee Goden die ze lief had zou sowieso winnen. Thor mocht dan wel meer geliefd zijn en een goede krijger, toch vertrouwde Octavia hem niet. Of het zijn voorspelbaarheid was wist ze niet zeker, maar meningen waren verdeeld.

Koud, kil en haast angstaanjagend had ze duidelijk gemaakt aan Valkyrie dat ze haar wel kende. Ze vond dat haar zus niks was veranderd in vergelijking met de laatste oorlog die ze hadden gehad. Kort had ze blik van haar zus gevolgd die op zoek was gegaan naar een wapen. Ze mocht doen waar ze zich goed bij voelen, maar de krachten van de Goden die haar bijstonden deed ze niet eens de moeite om een wapen te zoeken. Ze had genoeg aan haar draken vuur, chemische mist en haar blote vuisten.
Toch had ze altijd nog een scherp mes in haar zak zitten. Een mes die ze sinds de Vikingtijd al had met de houtbewerking er nog in die ze de jaren had bijgehouden om goed, mooi en glimmend te houden. Als je eenmaal zo’n mes had die je had sinds de Viking tijd moest je die sowieso wel bijhouden en verzorgen. Ze had het hout wel een paar keer vervangen, omdat het anders zou rotten. Ook hield ze het mes zelf goed scherp, zodat het niet bot zou worden. Ze had het al lang niet meer gebruikt, maar als het nodig was zou ze het uit haar broek trekken en te voorschijn halen. Maar voor dit moment hield ze Valkyrie goed in de gaten.

Het was niet dat ze het nu al verwacht dat Valkyrie nu al naar de stoel te rende en de poot er van afbrak om vervolgens op haar af te rennen. Octavia kneep haar ogen samen en begon in gevechtshouding staan. Voor de bescherming om wonden te voorkomen probeerde ze de aanval van haar zus te blokkeren met haar onderarm. Een snee was het gevolg van het blokken met dat zorgde er wel voor dat ze nu alle ruimte had om zelf in de aanval te gaan.
Van haar andere hand maakte ze een vuist die ze door het vuur in haar op liet warmen zodat hij goed heet aan zou komen, waarbij ze vervolgens een flinke stomp onder haar rip gaf. Het mes dat ze nog altijd in haar broek had hield ze nog maar even achterwegen. “Waarom wapens gebruiken als je met vuist harder kan slaan?” zei ze alsof ze Valkyrie een les vechten aan het geven was. “Die schaafwonden die jij veroorzaakt met die stoel poot van je kom je ook niet echt ver,” vervolgde ze waarbij ze vervolgens haar zus achteruit duwde op de grond. Het was geen harde duw, maar zo kon ze zelf ruimte en tijd maken om de volgende aanval te bedenken. Echter gaf ze haar zus nu diezelfde kans. Maar ja, ze was wel medelijden aan het krijgen met haar zus. Zij kon er immers ook niets aan doen dat ze de verkeerde Goden lief had.


words: ### • notes: here.  • outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Valkyrie Skalksdóttir
Valkyrie Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 411

Character Profile
Alias: Víkingr
Age: 1250
Occupation: Wilde bosbewoner
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyma feb 15, 2016 6:50 pm

I can feel it in my bones
in my bones, hear it rumble like a drum, like a drum

Het was nu misschien weer een moment waarop ze het liefst had dat ze niet meer overeind had kunnen komen, dat de onderzoekers een levenloos lichaam van het zeemonster in de kooi gevonden zouden hebben. Ze kon haar eigen emoties niet meer in bedwang houden en het viel haar zwaar. Zeker nu ze tegenover haar zusje stond, de enige die wist was ze had gedaan. Zij die zelf met haar eigen ogen had gezien wat Valkyrie was voordat ze in de kooi was beland. De oorlogen die ze hadden gevoerd om wat er allemaal tussen hun was gebeurd. Het was daarbij ook niet zo dat ze elkaar van hun beste kant hadden kunnen laten zien, want als je allemaal mensen van elkaars dorp in koele bloedde vermoordde op het slagveld kon je daar geen goede herinneringen aan overhouden. Ze waren altijd rivalen geweest, hadden elkaar altijd gehaat en tegen elkaar gestreden, dat was niet iets dat gewoon maar vergeten kon worden. En natuurlijk zou Valkyrie het ook nooit vergeten, zeker niet wanneer ze tegenover haar zusje zou staan, en dat zou alles er niet makkelijker op maken.

Ze had in een vlugge beweging een stoel gepakt en daar een poot van afgebroken, want elk wapen waarmee was iets en dit ging niet uiteindelijk in een vriendelijk gesprek. Daarbij voelde Valkyrie niet meer de controle om het tegen te houden. Het was omdat ze herinnerd werd aan het monster die ze vroeger was, die ze niet meer wilde zijn. Iets wat haar gefrustreerd maakte en wat de emoties lieten oplopen waardoor ze juist weer meer geneigd werd om terug te gaan wat ze niet wilde zijn.
Ze rende op Octavia af met de poot in haar handen en zwaaide hiermee om het uiteindelijk naar haar toe te slaan, wilde haar niet perse raakte omdat ze eigenlijk wel iets verwachtte van haar om te pakken maar ze hield het uiteindelijk toch tegen met haar onderarm. Valkyrie hield de poot stevig tegen haar aangedrukt terwijl het al een snee had veroorzaakt maar met haar ogen lette ze niet op, keek ze alleen haar zusje in de ogen aan waardoor ze de vuist niet had zien aankomen. Ze voelde deze hard tegen haar ribben aankomen waardoor ze eventjes ineen kromp en de kracht die ze zette met de poot afnam. “Waarom wapens gebruiken als je met vuist harder kan slaan?” Vroeg ze waarop Valkyrie even fronste. Zelf gebruikte ze toch echt altijd liever wapens, want ondanks dat je wel hard kon slaan met een vuist moest je wel vaker slaan. Niet dat Valkyrie het hier uit had op het nemen van haar zusjes leven, maar ze moest wel haar woede kwijt op haar. “Die schaafwonden die jij veroorzaakt met die stoel poot van je kom je ook niet echt ver,” Vervolgde ze waarbij ze haar nu achteruit tegen de grond duwde. Valkyrie probeerde snel genoeg haar balans weer te vinden maar het lukte niet waardoor ze op de grond viel. Ze kroop een klein beetje naar achteren om weer even rustig na te denken over dit, alleen het lukte niet echt. Het was een grote witte wolk in haar hoofd. Ze stond snel weer op en ging stevig staan waarna ze kort keek naar de poot die ze nog steeds vast had. Met vuisten vechten was niet haar specialiteit, ze kon het wel maar ze was er niet bij in haar voordeel. En toch wilde ze hier nu een punt bewijzen, dat ze niet zwak was en het ook zonder wel kon doen dus ze gooide het ding weg. ”Oké dan, wat jij wilt.” Zei ze waarbij ze Octavia alweer met een wat naar beneden gebogen gezicht aankeek. Nam nog even de tijd om weer op adem te komen en vervolgens weer een nieuwe aanval te doen, deze keer met haar vuist richting haar kaak.. Wat ze alleen niet goed realiseerde was dat ze nog steeds emotioneel reageerde, wat haar zwakker maakte in verdediging, ze dacht niet goed na..
hoop btw dat je er iets mee kan
words: ### | tag: Octi | outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Octavia Skalksdóttir
Octavia Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptydi maa 01, 2016 11:40 pm

Fire can not kill a dragon

Het had voor Octavia ook niet langer hoeven duren, voordat Valkyrie eindelijk de stoelpoot weg gooide om het aanbod op een blote vuist gevecht aan te gaan. Octavia wist sowieso wel dat ze dit gevecht zou winnen, maar om haar zus zo gebroken en emotioneel overkwam waardoor er meer zekerheid in haar lichaam kwam. Ze wist het zo zeker dat er een grote kans bestond dat ze al het leven uit haar zus zou slaan. Het mocht dan veel energie kosten, maar wie was zij dat dat haar iets zou boeien? Ze moest het gewoon doen.
Na de duw die ze haar zus had gegeven, voor het aanbod, kon ze zelf ruimte maken om zichzelf te verdedigen en opnieuw aan te vallen. Echter had ze na kort gesprek niet zo snel een nieuwe aanval van haar zus verwacht. Een vuist raakte haar kaak, maar ze verrekte geen spier. Ze hoefde geen stapje achteruit te doen om evenwicht te bewaren. De vuist die haar kaak had geraakt was.... té zacht. Maar dat hield Octavia niet tegen om al haar energie in dit gevecht te stoppen of om überhaupt rustiger aan te doen. Ze maakte gewoon elke kans die ze had om haar zus zo gebroken achter te laten dat ze eindelijk echt een feest kon vieren van overwinning.

Even wreef ze met haar hand over haar kaak heen en keek haar zus boos aan. “Je had slim moeten zijn, maar ja niet mijn probleem,“ zei ze, waarna ze een harde vuist op haar zus af vuurde dit keer recht op haar kaak. Evenwicht zou herpakt moeten worden, dat dacht ze tenminste. Toch maakte ze voor de zekerheid ook een vuist van haar andere hand en vuurde die af op de andere kant van haar kaak. Opnieuw een val op de grond, maar er zat dit keer geen stop op Octavia. Geen kort gesprek wat in haar zus haar voordeel zou werken. Dit keer was het haar beurt om er op los te gaan. Valkyrie had haar tijd gehad. Ze was té zwak geworden om nu zelfs nog een kans te hebben om te winnen van Octavia. Niemand zal haar zus missen, niemand zal ook maar om kijken naar de meid die dacht dat ze het waard was om nog over deze wereld heen te lopen.

“Wanneer word je wakker tot je te zien krijgt dat je geen kans hebt?” zei ze boos, waardoor ze een keer hard schopte in haar buik. “Wanneer word je wakker tot je ziet dat zwak bent?” voegde ze er boos aan toe waarbij de nadruk vooral op zwak was gelegd. Snel pakte ze de stoelpoot die haar zus had weg gegooid, weer iets wat in haar voordeel werkte. Dreigend liep ze terug naar Valkyrie die nog altijd op de grond lag. Met de stoelpoot in haar hand ging ze dreigend bij haar staan. “Ik denk dat jou tijd voorbij is,” zei ze bijna angstaanjagend boos.
Alle gevoelens die ze nog had waren verdwenen. Er was alleen nog ruimte voor woede. Het gevoel angstaanjagend boos zijn wat zou uitlopen tot een moord. Net als zoveel jaren geleden dat ze haar hele stam had vermoord, omdat ze zo verschrikkelijk boos was. Haar hele stam was vermoord en ze had gehoopt dat Valkyrie ook wel was dood gegaan. Guess what, ze moest het nu weer doen. Waarom was het zo moeilijk om een einde aan haar zus haar leven te maken? Maar nu was ze er klaar voor. Nu moest ze het wel doen. Het was nu of nooit.


words: ### • notes: here.  • outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Clyde Maddox
Clyde Maddox
Administrator
Aantal berichten : 589

Character Profile
Alias: Thor
Age: 25
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptywo maa 02, 2016 12:46 am



Soms had je van die dagen waar alles tegen zat. Om maar te beginnen bij de ochtend. Hij was gewoon uit bed gevallen. Zo hard geschrokken van het alarm dat hij gewoon op de grond was gegaan, helemaal vast gebonden in dekens. Damian had er vijf minuten over gedaan om hem te ontwarren. Uiteindelijk was hij los geraakt, al bleef zijn voet vervolgens weer haken achter het deken op de grond, waardoor hij weer op zijn gezicht ging. Nope, het zat hem echt niet mee. En hij had zoveel te doen vandaag. Onder andere les geven, maar dat was echt niet het enige. Zijn taken omvatten zoveel. Hij had ook een paar gesprekken op de agenda staan, met mutanten die hulp nodig hadden met iets of die even op de regels van de school gewezen moesten worden. En dan had hij zichzelf nog voorgenomen om even te gaan checken bij Valkyrie, gewoon omdat hij echt begaan was met het meisje en dat ze sowieso ook buiten sliep in dit weer.

Daarom was hij uiteindelijk op weg gegaan naar het kleine hutje, dat ze samen hadden gebouwd. Hij hoopte dat ze zich er thuis voelde, van uit de grond van zijn hart. En dat ze niet verging van de kou, dat was ook even belangrijk. Rustig wandelde hij door het bos, besloot ook om even gewoon van de rust en de stilte te genieten. Dat had hij soms wel eens nodig, een beetje tijd voor zichzelf, al was dat best moeilijk op een school waar hij een best belangrijke positie had. Een beetje in gedachten verzonken ontging hem de geluiden van een gevecht. Het was pas toen hij daadwerkelijk de plek op stapte en de twee meisjes zag, dat hij terug wakker schoot. Een meisje stond met zijn rug naar hem, Valkyrie lag op de grond. En de andere studente hield een soort houten wapen vast.

Meteen schoot Clyde in actie. Hij verzamelde vliegensvlug een beetje bliksem rond zijn hand en gooide dat naar de stok. De impact zou sowieso een ruk aan het stuk hout geven, en het een deeltje verbranden. Maar het zorgde vooral voor afleiding. De gigantische man rechtte zijn rug, nam een zelfzekere houding aan. Dit was menens, en hij wist dat. En hij kon er nu ook gepast op reageren. "Genoeg", Beval hij, kort maar krachtig. Hij stapte op het andere meisje af, die hij nu wel herkende als de zus van Valkyrie. Hij nam haar bij haar bovenarm en trok haar weg van het meisje op de grond. Hij ging tussen hen in staan. "Hoe halen jullie het in jullie hoofd om hier zomaar te lopen vechten?" Vroeg hij aan hen allebei, sinds het ook wel duidelijk was dat Octavia enkele klappen te verduren had gekregen.

Terug naar boven Ga naar beneden
Valkyrie Skalksdóttir
Valkyrie Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 411

Character Profile
Alias: Víkingr
Age: 1250
Occupation: Wilde bosbewoner
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptywo maa 02, 2016 3:28 pm

I can feel it in my bones
in my bones, hear it rumble like a drum, like a drum

Het had niet heel erg lang geduurd voor haar om de stoelpoot los te laten en op de grond te laten vallen, omdat ze niet zwak wilde lijken tegenover haar zusje en als zij met haar vuisten durfde te vechten kon Valkyrie dat ook. Ze was er wel niet het beste in, ze was namelijk veel beter met een bijl, zwaard of speer. Het zag er tenslotte nog wel veel minder gracieus uit maar dat maakte haar nu even helemaal niets uit. Helemaal slim was het ook niet maar ze kon op het moment sowieso een beetje slecht nadenken, het enige was ze wilde was haar vuisten tegen haar zusje plaatsen om al haar woede eruit te gooien, en alle emoties. Iets waarvoor haar zusje nu het perfecte slachtoffer was omdat ze een geschiedenis hadden en andere mensen wilde Valkyrie nu geen pijn doen, niet wanneer ze haar niets hadden aangedaan.

Met emoties vechten ging alleen nooit goed, iets wat ze vroeger ook geleerd had maar het leek nu even vergeten te zijn. Ze had haar vuist hard tegen haar zusje d’r wang aangeslagen, want Valkyrie bezat nog steeds over behoorlijk wat kracht, hoewel ze ook wel harder kon maar dat lukte haar nu niet. Woedend keek haar zusje haar terug aan. “Je had slim moeten zijn, maar ja niet mijn probleem,“ Zei ze en Valkyrie wist wel precies wat ze daarmee bedoelde, maar het zou haar niet stoppen. Een Viking gaf niet op. Ze wilde meteen weer een nieuwe vuist uitslaan naar haar zusje maar zij was haar al voor. Hard voelde ze de vuist inslaan op haar kaak waardoor ze even mee bewoog en probeerde haar balans te bewaren. Net wilde ze zich terug draaien om recht te staan maar een volgende klap volgde waardoor ze haar evenwicht niet kon houden. Ze probeerde zich nog af te zetten met haar handen maar ze gleden weg waardoor ze ook niet overeind bleef maar plat op haar rug lag. Het was alweer een hele lange tijd geleden dat ze pijn had gevoeld en een rake klap tegen haar gezicht had gehad, dus ze herstelde zich nog niet zo snel weer. “Wanneer word je wakker tot je te zien krijgt dat je geen kans hebt?” Riep Octavia boos waarop Valkyrie weer een klein beetje overeind begon te komen om haar aan te kijken. Haar lip was stuk geslagen en bloedde, net zoals dat ze bloed proefde van de binnenkant van haar wang. Ze wilde snel weer naar de stoelpoot grijpen maar deze actie werd gestaakt door een trap in haar buik waardoor ze even in elkaar kromp en moest hoesten. Hier kwam wat bloed bij maar niet heel erg. “Wanneer word je wakker tot je ziet dat zwak bent?” Vroeg ze vervolgens nog boos aan toe, iets wat voor haar nog een druppel was. Ze keek haar zusje weer woedend aan terwijl ze de stoelpoot pakte en weer dreigend bij haar kwam te staan. “Ik denk dat jou tijd voorbij is,” Zei ze waarop Valkyrie even boos gromde. Ze rolde en wilde net met haar voet Octavia onderuit halen voordat ineens iemand het kwam onderbreken.

Er vloog wat bliksem door de lucht heen naar de stok die Octavia vast had en snel draaide Valkyrie haar gezicht in de richting waar het vandaan kwam. "Genoeg" Beval de man die Valkyrie nu al kende als Clyde, omdat hij samen met haar een hutje had gebouwd. Ze zuchtte eventjes opgelucht wanneer hij haar zusje vastpakte en haar wegtrok om vervolgens tussen hun in te blijven staan. Snel kwam ze nu overeind en probeerde ze zelf ook haar rug weer te rechten, maar ze had daar ook een klap op gehad wanneer ze op de grond was gevallen. Daarbij voelde ze zich misselijk. "Hoe halen jullie het in jullie hoofd om hier zomaar te lopen vechten?" Vroeg hij aan allebei waarop Valkyrie even diep adem nam, probeerde rustig te blijven. Ze week haar ogen weg van haar zusje, omdat dat haar alleen maar boos zou maken. ”Sorry, dat was mijn schuld, ik begon.” Gaf ze eerlijk toe waarbij ze alleen Clyde aankeek. Nog even trok ze haar shirt recht en probeerde ze de blik van haar zusje te ontwijken. Liet hier ook even zien dat zij hier niet degene was die compleet gestoord was, wan volgens haar was dat haar zusje. Ze had wellicht wat emotioneel gereageerd maar Octavia was degene die haar daartoe had geleid, zij had allemaal dingen gezegd en Valkyrie had hier geen geduld voor gehad.
words: ### | tag: Octi | outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Octavia Skalksdóttir
Octavia Skalksdóttir
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Emptyza maa 05, 2016 11:30 pm

Fire can not kill a dragon

Het kwam doordat ze veel hadden meegemaakt in het verleden. De oorlogen die ze hadden gevoerd en de haat die ze voor elkaar hadden gecreëerd waren allemaal oorzaken geweest waarom ze nu ook weer tegen over elkaar stonden. Een gevecht dat ze zich nog wel vaker zal plaats vinden tussen deze twee. Elk slim mens weet dat de problemen die Octavia en Valkyrie hebben niet zomaar een twee drie zijn op te lossen. Het zou waarschijnlijk jaren duren tot ze elkaar aan kunnen kijken zonder een gevecht te beginnen. Niet dat Octavia er veel hoop in had, want als het aan haar lag dan vermoordde ze haar zus gewoon op deze plek op deze dag. Ze stond al met de stoelpoot dreigend in haar handen voor Valkyrie. Alleen woede was de enige emotie die in haar gezicht te lezen was. De tijd van haar zus was voorbij. Ze vond haar te zwak om nog rond te kunnen lopen in wereld vol technologie waar zij niks van af wist. De oorlogen met pistolen, tanks, atoombommen en allerlei andere wapens waren geen partij meer voor haar zus. Oorlogen die haar zus gevochten had waren verleden tijd en zij was net zo verleden tijd.

Octavia hees haar arm al omhoog om haar zus neer te steken tot het moment dat een bliksem schicht de stoelpoot uit haar hand kaatste. De eerste gedachtes die in haar hoofd omgingen was dat Thor zich op de aarde bevond en haar beval haar zus niet te vermoorden. “Genoeg,” hoorde ze de bevelende stem van de God spreken. Ze draaide zich om en keek naar de grote man die al naar haar toe kwam lopen. Geen emotie was te zien in haar gezicht, maar bleef hem strak aan kijken tot het moment dat hij haar vast greep bij de boven arm en haar van haar zus weg trok. Haar strak houding ging over naar verbijstering dat de God de kant verkoos van haar zus. Octavia moest haar werk afmaken aan waar ze begonnen was. Of het nou met de toestemming van Thor was of niet. “Hoe halen jullie het in jullie hoofd om hier zomaar te lopen vechten?” vroeg hij aan hun allebei. Niet wetend wat ze op hem moest antwoorden bleef ze hem aankijken. Ze richtte onder tussen ook haar ogen weer op haar zus, maar dat was meer van woede. Voor al door de woorden van Valkyrie werd ze niet rustiger op. “Sorry, dat was mijn schuld, ik begon,” zei ze.

De ruimte om Octavia heen werd alleen maar warmer en keek van Valkyrie naar Thor en dat hield ze een paar seconden aan. “Na zoveel jaar en nog altijd bidden tot Thor,” sprak ze ongelooflijk richting Valkyrie. “Nu ben je zeker wel blij dat de Goden je komen helpen? Toch is zelfs een God te zwak voor mij,” sprak ze nu weer wat bozer, waarbij ze weer naar de grote man keek. Ze wilde haar eigen woorden niet geloven, omdat ze zelf ook nog al bad voor de Goden en wist dat Goden veel sterker zijn dan sterfelijke mensen. Echter was zij niet sterfelijk, maar ze had niet de hoop dat ze een God zou verslaan als het om vechten ging. Misschien zou het ook wel zo zijn dat ze dood zal gaan als ze hem probeerde op te eten als draak. Ze had geen idee, maar ze had het niet in zich om het te proberen.
“Inderdaad zij begon, maar jij kunt mij er niet van houden om mijn werk af te maken. Ook al ben je een God,” zei ze om tegen hem in te gaan. Ze wilde het zo graag af maken, zo graag wilde ze haar zus van haar lijden verlossen. Als haar zus weg was van de wereld dan was het leven voor haar een stuk makkelijker en het was weer eens één zwak persoon minder.


words: ### • notes: here.  • outfit: here
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud
It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty
BerichtOnderwerp: Re: It's better to stand and fight.. {Valkyrie}   It's better to stand and fight.. {Valkyrie} Empty

Terug naar boven Ga naar beneden
 
It's better to stand and fight.. {Valkyrie}
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» PoF, We stand and fight.
» I'm only one rainbow away [&Valkyrie]
» Valkyrie Danica Skalksdóttir
» All happiness starts with a leisury breakfast &Valkyrie
» Together we stand || Rootje's movies

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Observatory-
Ga naar: