INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel
 

 Nobody loves no one |& Alice

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Nadya Kyla
Nadya Kyla
Class 4
Aantal berichten : 570

Character Profile
Alias: Storm
Age: It's complicated
Occupation:
Nobody loves no one |& Alice  Empty
BerichtOnderwerp: Nobody loves no one |& Alice    Nobody loves no one |& Alice  Emptyvr mei 15, 2015 6:40 pm

I never dreamed that I'd lose somebody like you

Een week geleden was ze aangekomen op Genosha. Een eiland speciaal voor mutanten, net als atol Bikini. Het enige verschil was dat ze hier niet als een proefdier werd behandeld. Er werden niet dagelijks experimenten op haar uitgevoerd en ze zat ook niet opgesloten in een kooi. Niet dat dat laatste een verschil maakte, ze voelde zich nog steeds gevangen. Gevangen in een wereld die al zijn zin had verloren. Een zucht schoof over haar droge lippen. De afgelopen dagen had ze nauwelijks gedronken. Gegeten had ze überhaupt niet. Alleen de geur van eten maakte haar al misselijk. Het maakte niet uit wat het was, iets naar binnen kreeg ze toch niet. Het was dat haar lichaam redelijk wat kon hebben en dat dit niet de eerste keer was dat ze zo lang zonder eten deed, anders was ze waarschijnlijk al wel een paar keer onderuit gegaan. De artsen hadden helaas geen boodschap aan het feit dat ze weinig last had van het te kort aan voedingsstoffen. Toen ze vandaag voor controle naar de ziekenzaal had gemoeten hadden ze haar direct aangesloten op een infuus. Kort was er discussie geweest of ze haar aan de zondenvoeding zouden zetten, maar gelukkig had ze nog niet genoeg gewicht verloren voor zulke drastische maatregelen. Nadya moest er niet aan denken dat ze een slangetje door haar neus heen zouden duwen, waar een smerige drab doorheen gleed. Nee, dan was dit toch wel beter. Of het zin had dat ze glucose water haar aderen in ‘pompten’ wist ze niet. Medicijnen hadden nooit echt veel effect op haar gehad, maar dit was meer een bouwstof dan dat het een medicijn was. Veel kon het haar ook eigenlijk niet schelen. Om eerlijk te zijn kon niks haar op dit moment echt schelen. Het was alsof samen met Nick een grootdeel van haar ook was gestorven. Er leek weinig over te zijn van het meisje dat ze ooit geweest was. Niet dat ze een heel vrolijk meisje was geweest, zeker niet. Het beste woord om haar karakter en haar gemiddelde gemoedstoestand te beschrijven was stormachtig. Zelfs in de buurt van Nick had haar gemoedstoestand altijd redelijk geschommeld. Iets waar hij altijd goed mee om had kunnen gaan. Het was niet zo dat ze nooit ruzie hadden gehad, natuurlijk hadden ze dat wel. Regelmatig hadden ze elkaar van alles naar het hoofd geslingerd, meestal woorden maar zo nu en dan ook wel eens een ijsblok. Hoe heftig hun ruzies soms ook waren geweest, uiteindelijk hadden ze elkaar altijd al weer binnen een paar uur vergeven. Hard beet Nadya op haar lip. Was het raar dat ze niet meer kon huilen om Nick? Sinds ze op Genosha was had ze niet meer gehuild. Niet omdat de tranen op waren, maar gewoon omdat ze zich niet meer zo intens verdrietig voelde als vlak na zijn dood. Sterker nog ze voelde helemaal niks. Het was alsof al haar emoties verdwenen waren. Het enige wat ze voelde was een leegte. Een leegte die ze niet met woorden kon omschrijven. Het liefst zou ze zich volledig willen laten opslokken door die leegte. Het liefst zou ze haar ogen sluiten en nooit meer wakker worden. Jammer genoeg was het niet zo makkelijk.

Met haar rug leunde Nadya lichtjes tegen de bakstenen muur. In kleermakerszit zat ze op één van de vier bedden in de kleine zaal. Haar handen had zin in haar schoot in één gevouwen, zo dat ze het slangetje van haar infuus niet in de weg zat.  Uit de oordopjes van haar IPhone klonk de stem James Vincent McMorrow. Op zijn cover van ‘Wicked Game’ had ze ooit samen met haar oude danspartner gedanst. Het was één van de mooiste moderne choreografieën geweest die ze ooit had gedanst. Ilya en zij hadden zo veel emotie in de dans weten te gooien dat ze tranen in de ogen van de choreograaf hadden doen verschijnen. Normaal gesproken kon Nadya al de emoties weer voelen als ze het nummer luisterde, maar zelfs dat lukte nu niet. Het was alsof niks een einde kon maken aan de leegte. Het was alsof ze viel in een bodemloze put, wachtend op een klap die niet komen ging.
tag: Alice | words: xxx | notes: clothes/song





robb stark


Terug naar boven Ga naar beneden
Alice Fairfax
Alice Fairfax
Class 3
Aantal berichten : 107

Character Profile
Alias: Aisa
Age: 19 when she became immortal
Occupation:
Nobody loves no one |& Alice  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Nobody loves no one |& Alice    Nobody loves no one |& Alice  Emptydi mei 19, 2015 12:51 pm

Nobody loves no one |& Alice  Tablepic2_by_wooschie-d8g5867
if looks could kill

Het was ochtend en dan kon maar één ding betekenen.
Controle in de ziekenzaal.
De afgelopen weken waren de dagen voor Alice zo verlopen: 's ochtends controle, 's middags privélessen van enkele leraren in de bibliotheek, die goddank niet meer privé waren nu Lucy op het eiland was aangekomen, 's avonds buiten of op haar kamer rondhangen (huiswerk kreeg ze nog niet op) of sporten en eigenlijk beviel het Alice wel. Er zat nu iets van ritme in haar leven, iets wat de blondine zeker kon waarderen na de afgelopen vijfhonderd jaar van haar leven opgesloten te hebben zitten.
Alice naderde de ziekenzaal - de weg van haar kamer naar het hospitaal was inmiddels meer dan bekend terrein voor haar - en wachtte (voor haar doen) geduldig en verrassend kalm op het bankje voor de zaal totdat een dokter of verpleegster haar zou ophalen. Een bekend gezicht kwam langs en onmiddellijk trok Alice haar lippen in een speelse grijns: het was de verpleegster die haar een paar weken geleden van Lucy weggehouden had toen ze naar binnen wilde. De vrouw herkende haar en probeerde haar blik weg te draaien alsof ze haar niet had gezien. Alice liet haar ogen één keer rood flitsen en veranderde haar irissen snel weer terug naar blauw toen ze zag dat de vrouw haar blik had afgewend en bijna meteen terug de ziekenzaal in liep - nou ja, eigenlijk rende ze meer terug naar de veiligheid van de ziekenzaal.
Ietwat beteuterd liet Alice zich weer achterover zakken op het bankje en sloeg haar armen over elkaar. Was dat toch een beetje te gemeen geweest? Het was niet zo dat ze die vrouw in koele bloede wilde vermoorden, zeker niet nu Clyde aandachtig op haar lette na de laatste aanvaring in de ziekenzaal, ze wilde gewoon een beetje shockeren en lol hebben - of klonk dat te sadistisch?
Ze kreeg niet lang de tijd om daarover na te denken, want inmiddels stond de hoofdarts voor haar. Na een beleefd goedemorgen en een klein en inhoudsloos gesprekje werd ze naar de behandelkamer geleid, waar haar al meteen verteld werd wat ze met haar gingen doen vandaag. Een bloedtest om te controleren of de waardes van haar bloed al wat normaler geworden waren, vandaar dat ze nog niks had mogen eten of drinken dus. De mouwen van haar simpele zwarte T-shirt werden opgestroopt, haar onderarm werd ontsmet en een aantal naalden stonden al klaar voor gebruik.
'Dit gaat heel even pijn doen,' sprak de dokter. Ze konden echt niks originelers bedenken om een patiënt gerust te stellen, nietwaar? Niet dat dat nodig was: Alice zou de pijn van het prikje inderdaad maar héél even voelen. Om maar iets te kunnen doen (veel zin in nóg een inhoudsloos gesprekje met de dokter had ze niet) keek Alice naar de buisjes van de injectienaalden, die alle vier stuk voor stuk met haar bloed gevuld werden. Lekker luguber.
‘Oké Alice, je bent klaar.’ Snel. Een witte pleister werd op haar arm geplakt, maar haar wondje van de prik leek al onmiddellijk te genezen: de wonderen van haar mutatie. ‘Ga maar even zitten in de kleine zaal, dan kom ik zo terug met de uitslag.’ Dat was ook wel heel erg snel, maar Alice kon zich herinneren hoe Jean en Jamie de kwaliteit van de behandelingen op het eiland hier hadden geprezen of iets dergelijks. Waarschijnlijk bracht de arts de buisjes naar een mutant die meteen kon zien wat de samenstelling van haar bloed was of iets dergelijks, als een ware bloedzuiger.
‘Heb je dorst? Je hebt vast niks gedronken…’ Klonk de stem van een verpleegster. Alice knikte even en meteen kreeg ze een koud metalen blikje met sinaasappelsap in haar handen geduwd, die ze met opnieuw een knikje aannam.
Met het blikje in haar handen vervolgde ze haar weg naar de zaal, die precies hetzelfde leek als toen ze hier in behandeling was: koud, kil en met een chemische vlaag van ontsmettingsmiddel op de achtergrond. Slechts één bed was bezet. Alice nam plaats op een stoel, die waarschijnlijk bedoeld was als mensen op ziekenbezoek kwamen. De blondine liet haar blik even over het meisje op het bed glijden, maar zij zag er niet bepaald uit alsof ze een gesprek aan te knopen, met haar knopjes in haar oren waar hoogstwaarschijnlijk muziek uit kwam… Alice kon niet op de juiste benaming komen. Ze probeerde het lipje van haar blikje om te buigen – wat nog een hels karwei was met haar lange nagels en Alice deed haar best om ze niet af te laten breken. Lucy had ze gisteren prachtig gevijld en gelakt (zwart, natuurlijk) en ze had geen zin om aan haar vriendin uit te leggen dat ze haar nagels nu al gebroken had.
Sard,*,’ siste Alice iets te hard toen het metaal in haar vingers sneed en keek naar haar vingertop waaruit één druppeltje bloed opwelde. Nou ja, dat zou toch in enkele minuten genezen zijn. Uiteindelijk ging het blikje met een kenmerkend gesis open en Alice zette het blikje aan haar mond terwijl ze even naar het meisje voor haar keek. ‘Ook goedemorgen, medepatiënt,’ sprak ze. Ze moest toch iets te doen hebben om haar tijd te doden.

* = Sard is middeleeuws Engels voor 'fuck' (a)
Terug naar boven Ga naar beneden
Nadya Kyla
Nadya Kyla
Class 4
Aantal berichten : 570

Character Profile
Alias: Storm
Age: It's complicated
Occupation:
Nobody loves no one |& Alice  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Nobody loves no one |& Alice    Nobody loves no one |& Alice  Emptyza mei 23, 2015 9:37 pm

I never dreamed that I'd lose somebody like you

Tergend langzaam druppelde de vloeistof uit de zak in het infuus. Als het in dit tempo doorging zou ze hier nog wel even zitten. Niet dat ze iets beters te doen had. In overleg met Norah hadden Jean en Jamie besloten dat ze in elk geval de eerste twee weken nog geen lessen hoefde te volgen. Eerst moest ze Nick’s dood accepteren. Kennelijk had ze dat nog niet gedaan. Bullshit natuurlijk. Nadya wist wel degelijk dat haar beste vriend dood was. Hoe kon ze het niet weten? Hij was in haar armen gestorven. Zijn bloed had haar shirt doorweekt. Het shirt dat niet veel later in vlammen was opgegaan, zoals eigenlijk alles dat binnen een straal van tien meter van haar was geweest. Een haast onhoorbare zucht schoof over haar lippen. Hoe kon het dat deze gedachten haar niet aan het huilen maakte? Hoe kon het dat ze nog steeds niks voelde?
Lichte voetstappen maakte haar er van bewust dat er iemand de zaal binnen was gekomen. Zonder haar hoofd op te tillen, keek ze op. Het blonde meisje dat de zaal in was gekomen ging zwijgend op een stoel zitten. In haar handen had ze een blikje frisdrank. Lang wist de blondine haar aandacht niet vast te houden. Al snel ging Nadya’s blik weer naar haar handen. Niet omdat die zo boeiend waren, maar gewoon omdat ze een punt nodig had om naar te staren. Een punt om zich ‘aan vast te houden’ om het gevoel dat ze viel te compenseren. Echt werken deed het niet. Net als zich focussen op de muziek die uit haar oortjes kwam niet echt werkte. Misschien kwam het door de playlist die ze op had staan. Echt up beat was die niet te noemen. Up beat muziek was sowieso niet echt Nadya’s stijl. Het was niet zo dat ze alleen rustige muziek luisterde, maar muziek moest wel echt een verhaal hebben vond ze. Je moest de muziekinstrumenten kunnen horen. De emoties die verborgen lagen in de klanken kunnen voelen. Al lukte dit laatste haar op dit moment überhaupt niet. Wat dat betreft had het waarschijnlijk weinig uit gemaakt of ze een up beat nummer had opgezet of niet. Gelukkiger was ze er toch niet van geworden. Geluk bestond überhaupt niet. Geluk was niets meer dan een tijdelijke illusie.
“Sard,” siste het meisje in de stoel. Een lichte frons verscheel heel even op Nadya’s voorhoofd. Sard. Het woord was vroeger wel eens over de lippen van haar vader gerold tot irritatie van haar moeder. Volgens Kira was het slecht als een kind scheldwoorden leerde. Zelfs wanneer die scheldwoorden eeuwen oud waren. Volgens Nidhug was het juist goed als je kon vloeken zonder dat iemand het door had. Hoe het kan dat Nadya’s vader het middeleeuws Engelse woord voor fuck kent? Simpel. Net als Nadya waren haar ouders langzaam verouderd en net zoals de meeste draken hadden ze hun kind pas gekregen toen ze eenentwintig waren. Haar vader was in 1216 in Noorwegen geboren, maar had een groot deel van zijn tienerjaren in Engeland doorgebracht. Vandaar zijn, en uiteindelijk haar, rijke vocabulaire. De vraag was hoe de blondine het woord kende. Helemaal zeker of ze het meisje aan moest spreken was Nadya niet. Aan de ene kant was ze wel benieuwd naar hoe het meisje het middeleeuwse scheldwoord kende. Aan de andere kant had ze helemaal geen zin in en gesprek. Ze had geen zin om te doen alsof ze geïnteresseerd en aardig was. Ze had geen zin om vrolijk te doen terwijl ze dat niet was. Het meisje ontnam haar van de mogelijkheid een keuze te maken door haar te begroeten. Nu moest ze wel wat zeggen. Al hoewel ze kon natuurlijk ook gewoon naar haar handen blijven staren. Naar de vloeistof die langzaam vanuit het slangetje in haar hand verdween. Toch keek ze op. Keek ze voor het eerst het meisje echt aan. Rustig liet ze haar blik over het lichaam van het meisje glijden. Ze zag er normaal uit. Een beetje duister misschien met al dat zwart, maar met een beetje duisternis was niets mis. “Hoi.” zei Nadya koeltjes, terwijl ze een van de oortjes van haar IPhone uit haar oor trok. Dat was wel zo beleefd, toch? “Dus heb je een heel oud woordenboek in je kast staan of ben je gewoon heel oud?” vroeg Nadya. Waarom ergens doekjes omheen winden als je ook gewoon met de duur in huis kon vallen?
tag: Alice | words: xxx | notes: clothes/song





robb stark


Terug naar boven Ga naar beneden
Alice Fairfax
Alice Fairfax
Class 3
Aantal berichten : 107

Character Profile
Alias: Aisa
Age: 19 when she became immortal
Occupation:
Nobody loves no one |& Alice  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Nobody loves no one |& Alice    Nobody loves no one |& Alice  Emptyza aug 29, 2015 3:42 pm

Nobody loves no one |& Alice  Tablepic2_by_wooschie-d8g5867
if looks could kill

Was het niet ironisch dat de kleinste dingen het meeste pijn leken te doen?
Een minuscuul kiezelsteentje dat zich al uren in je schoen bevond en je er maar niet uit kon schudden, het puntje van je elleboog dat per ongeluk tegen een hoek van een tafelblad aankwam en aanvoelde alsof hij er elk moment af kon vallen, je kleine teen als je die stootte tegen een tafelpoot en nu dus een simpel stukje van een metalen blikje dat zich in haar vinger geboord had.
En dan durfden ze nog te beweren dat de 21ste eeuw een stuk veiliger was dan de Middeleeuwen. In haar tijd hadden ze tenminste geen gebruiksvoorwerpen die je hand eraf konden te snijden als je een paar centimeter uitschoot en, nou ja, onveilig waren om te gebruiken. Alhoewel... In de middeleeuwen hadden ze wel ziektes zoals de pest (waaraan zij gelukkig nooit zelf blootgesteld was maar miljoenen andere mensen in middeleeuws Europa wel), hongersnoden die steden en dorpen teisterden en het gevaar van beroofd en/of vermoord worden (het lag er maar net aan waar de aanvaller op het moment zin in had) als je je ook maar een paar meter buiten een kasteel of een andere veilige plek bevond. Oh ja. Misschien hadden de leraren dan toch gelijk gehad toen ze beweerden dat ze hier op het eiland een heel stuk veiliger was dan heel wat eeuwen geleden.
Niet dat ze het concept van 'veiligheid' echt nodig had om te overleven: ze was immers onsterfelijk, en al haar wonden en pijnscheuten zouden binnen een paar minuten genezen, waaronder het minuscule wondje in haar vingertop en de kleine prikjes in haar arm en de holte van haar elleboog waar de dokter net zijn naald in had gezet.

Waarom ze het meisje in het bed tegenover haar zomaar aansprak wist ze eigenlijk niet en een andere reden dan 'om haar verveling tegen te gaan' kon ze niet bedenken - het meisje zag er niet uit alsof ze dolgraag met iemand een gesprek wilde voeren - misschien omdat ze op haar na de enige in de hele ruimte was? Misschien omdat het haar een soort broederlijk gevoel gaf dat ze lotgenoten waren, ze zaten immers allebei in hetzelfde schuitje: allebei als 'gevangenen' in de ziekenzaal, ze móesten er zijn, of ze het nou wilden of niet. Of misschien was het wel een tikkeltje dominantie die Alice wilde uitstralen: zij zat immers rechtop in de stoel, kon in principe weglopen als ze wilde, terwijl het meisje aan haar bed gekluisterd leek: precies zoals haar had de blondine enkele maanden geleden nog in de ziekenzaal gelegen. Verzwakt, moe, uitgedroogd - natuurlijk had ze het infuus in de arm van het meisje gezien.
Het grootste nadeel van een gesprek beginnen was dat ze het gesprek nu moest onderhouden en terug moest praten - mits haar gesprekspartner dat ook wilde. Misschien had ze haar poging tot een gesprek niet verstaan door de muziek op haar iPad of iPod of hoe dat elektronische ding ook mocht heten. Aandachtig keek Alice naar het meisje dat tot nu toe voorovergebogen op haar bed zat. Ze keek op; ze had haar dus zeker verstaan. En er kwam een begroeting van haar kant, die Alice met een klein glimlachje (het leek echter meer op een grimas) beantwoordde.
“Dus heb je een heel oud woordenboek in je kast staan of ben je gewoon heel oud?”
Waar kwam dat vandaan? Alice trok haar wenkbrauwen op in verbazing, om daarna meteen haar neutrale gezicht op te zetten. Ze moest zich niet laten kennen - vooral niet tegenover een vreemd meisje. Ze moest enkele seconden denken voordat ze realiseerde waar de opmerking van het meisje op gebaseerd was: sard. Natuurlijk. Dat ene kleine woord had haar verraden - en dat kon alleen als het meisje precies wist wat het woord betekende en dus ook iets van Oud-Engels wist: voor ieder ander zou het waarschijnlijk als een raar woord in een raar dialect klinken waar ze geen extra aandacht aan zouden besteden of hoogstens hun wenkbrauwen zouden fronsen. 'Waarschijnlijk ben ik een stuk ouder dan de meeste mutanten,' zei ze kalm, in het midden latend hoe oud ze eigenlijk was. 'Mag ik dan meteen aannemen dat jij dan ook de jongste niet meer bent?'

Terug naar boven Ga naar beneden
Nadya Kyla
Nadya Kyla
Class 4
Aantal berichten : 570

Character Profile
Alias: Storm
Age: It's complicated
Occupation:
Nobody loves no one |& Alice  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Nobody loves no one |& Alice    Nobody loves no one |& Alice  Emptyzo sep 27, 2015 5:20 pm

I never dreamed that I'd lose somebody like you

Met haar blik nog altijd op haar handen gericht zat Nadya op het bed. Niet omdat ze de vloeistof die via het infuus langzaam haar aderen binnen druppelde nu zo bijster interessant vond, maar omdat ze iets moest hebben om zich aan vast te houden. Een fysiek punt om zich aan vast te klampen. Als een klein kind aan de hand van haar moeder.
Het meisje, dat in de stoel vlak bij haar bed was gaan zetten negeerde ze volledig. Zin in een gesprek had ze niet. Niet dat ze op dit moment ergens zin in had. Het liefst zou ze zich afsluiten van de wereld, zich oprollen tot een kleine bal en wachten tot het over was. Wanneer dat ook mocht zijn. Hoe het ook mocht eindigen. Heel even wist het meisje haar aandacht te trekken. En dat met één simpel woordje. Eén woord dat in de oren van de meeste mensen waarschijnlijk als gebrabbel geklonken zou hebben. Sard. Hoe vaak ze dat woord wel niet over haar vaders lippen had horen rollen.
De keuze om een gesprek te beginnen werd haar ontnomen toen het meisje haar mond opende. Fijn, nu moest ze dus daadwerkelijk een gesprek gaan voeren. Een gesprek met iemand die ze helemaal niet kende. Met iemand van wie ze niet eens wist of ze diegene wel wilde kennen. Natuurlijk kon ze het meisje negeren. Kon ze doen alsof ze haar niet gehoord had door de muziek die uit de dopjes van haar iPhone kwam. Toch keek ze op. Naar het meisje dat rechtop in een stoel zat en op wiens gezicht een grimas verscheen toen haar begroeting beantwoord werd.
Heel even schoten de wenkbrauwen van het meisje omhoog. Kennelijk had Nadya haar met die ene vraag toch enigszins van haar stuk gebracht. Normaal zou dit een triomfantelijk grijns op Nadya’s gezicht hebben doen verschijnen, maar vandaag niet. Vandaag was haar gezicht een masker van emotieloosheid. Niet omdat ze haar best deed om haar emoties voor de wereld te verbergen, maar omdat ze niets voelde. Niets dan leegte.
”Waarschijnlijk ben ik een stuk ouder dan de meeste mutanten,” zei het meisje. Nadya keek haar voor een momoment zwijgend aan. Vloeken is iets impulsief. Het is iets waar je niet over nadenkt. Je zal dan ook nooit schelden met een woord dat je slechts een enkele keer gehoord of gelezen hebt. “Mag ik dan meteen aannemen dat jij dan ook de jongste niet meer bent?” vervolgde het meisje. “Dat mag.” begon Nadya, terwijl ze nu ook het andere dopje van haar iPhone uit haar oor haalde. Misschien dat dit meisje toch interessanter was dat de gemiddelde mens. Misschien dat dit meisje een beter houvast was dan haar handen. “Al ben jij waarschijnlijk een stuk ouder dan dat ik ben.” vervolgde ze. Zelf zou ze nooit met Sard vloeken, daarvoor had ze het woord niet vaak genoeg gehoord. Als ze vloekte was dat altijd in het Oekraïens of het Engels. Het moderne Engels.
tag: Alice | words: xxx | notes: clothes/song
robb stark


Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud
Nobody loves no one |& Alice  Empty
BerichtOnderwerp: Re: Nobody loves no one |& Alice    Nobody loves no one |& Alice  Empty

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Nobody loves no one |& Alice
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Alice Fairfax
» far from the eye of the hurricane || & alice
» Alice & Lucy's Room

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Hospital Room-
Ga naar: